* विजय गायकवाड | Vijay Gaikawad

live

नमस्कार आपले स्वागत आहे. मी पुस्तके आणि मित्रांवर पैसे खर्च करतो,माझ्याकडे दगड आणि विटांवर खर्च करण्यासाठी पैसे नाहीत.- रस्किन बाँड.ही थोर माणसं व त्यांचे विचार मला पुस्तकात भेटलीत.ती भेटली आणि त्यांनी सांगितले कि, प्रत्येक दिवशी असं काही तरी करा की,ते तुम्हाला अधिक सुंदर उद्याच्या दिशेने खूप लांबवर घेऊन जाईल."- डोग फायरबाऊ.' सर्वियन कादंबरीकार मिलोराद पावीच यांचे एक वाक्य आहे ते म्हणतात - जोवर जगात पुस्तक वाचणाऱ्या वाचकांची संख्या बंदूकधारी सैनिका पेक्षा अधिक आहे तोवर काळजीच काहीच कारण नाही.प्रत्येक व्यक्तींवर कुणाचा तरी,कशाचा तरी प्रभाव हा असतोच.माझ्यावरती सर्वात जास्त प्रभाव आहे माझ्या जीवनातील मार्गदर्शक पुस्तकांचा ! कधी कधी पुस्तके घेण्यासाठी माझ्याकडे पैसे नसतात.पण या ठिकाणी माझे वाचन थांबू नये.म्हणून अविरतपणे प्रयत्न करणारे मार्गदर्शक, मित्र धावून येतात.प्रिय मित्र माधव गव्हाने,गुरूवर्य सुनिल घायाळ,डॉ.दीपक शेटे,आ.भरत बुटाले,प्रा.सर्जेराव राऊत,सुभाष ढगे,अनिल फारणे,डॉ.सुधीर सरवदे ,विश्वास खाडे, विनायक पाटील,संजय कुंभार,सतीश खाडे,मनोहर सुर्वे,गणेश खंदारे,तात्या गाडेकर, दादासाहेब गाडेकर, दादासाहेब ताजणे, पुस्तकातील घटना प्रसंग सर्व लेखन एकाच ठिकाणी एकत्रित करण्याचे काम आमचे तरुण प्रेमळ 'शास्त्रज्ञ विष्णू गाडेकर पाटील यांनी केलेले आहे. मला लिहिण्याची प्रेरणा देणारी पुस्तके,लेखक,प्रकाशक,मित्र ही जगावेगळी माणसं माझ्या जीवनातील महत्वाचा टप्पा आहेत.... आणि हे सर्व करण्यासाठी मला संपूर्ण मोकळं स्वातंत्र्य देणारी संसाराची आठवणही करुन न देणारी माझी पत्नी सौ.मेघा गायकवाड, चिरंजीव मयान,माझ्या धावण्यातील गुरुवर्य नामदेव बरुरे,लुल्ला शेख मोठी ताई ,लहान ताई जयश्री शिंदे या सर्वांचेच मनापासून आभार व धन्यवाद मॅट्रिक फेल विजय गायकवाड

9/19/26

संयुक्त युरोपचे स्वप्न खेळवणारा इटालियन नेता मॅझिनी — Mazzini — The Italian Leader Who Dreamed of a United Europe.

मूळ लेखक / पुस्तक / अनुवादक

मूळ लेखक: हेन्री थॉमस
पुस्तक: मानवजातीला कथा
अनुवादक: साने गुरुजी
प्रकाशक: मधुश्री पब्लिकेशन


भाग १ — मॅझिनीच्या स्वप्नाचा जन्म आणि विकास

आपणास या प्रकरणात एका उदात्त ध्येयाचा जन्म, त्याचा विकास व त्याचा नाश दिसणार आहे. कोणते हे ध्येय? कोणता हा महाविचार? युरोपातील राष्ट्रांनी एका कुटुंबातील भावांप्रमाणे गुण्यागोविंदाने राहावे, युरोपचे एक संयुक्त राष्ट्र बनवावे, हा तो विचार. ज्याच्या मोठ्या मनात हे महोच्च ध्येय जन्मले, त्या पुरुषाचे नाव गायसेघे मॅझिनी.

मॅझिनीची कारकीर्द समजण्यासाठी एकोणिसाव्या शतकाच्या पूर्वार्धातील युरोपियन राजकारणाची सर्कस आपण थोडक्यात पाहू या. तिच्याकडे जरा डोकावू या.

१८१५ साली नेपोलियनचा पाडाव झाल्यावर व्हिएन्ना येथे युरोपातील राष्ट्रांचे शांतिप्रतिनिधी जमले होते. १९१४ सालच्या महायुद्धाच्या वेळी ज्याप्रमाणे शांतता-स्थापक मुत्सद्दी जमले व जखमी जगाला पुन्हा आपल्या पायांवर उभे करण्यास अटले, पण अयशस्वी झाले, तसेच व्हिएन्ना येथे शंभर वर्षांपूर्वी घडले.

व्हिएन्नाच्या काँग्रेसमध्ये प्रामाणिक पण प्रतिगामी मुत्सद्दी मेटरनिक होता, हुशार पण दुष्ट टॅलिरँड होता आणि मानवांवर मनातून प्रेम करणारा; पण प्रत्यक्ष व्यवहारात अनियंत्रित सत्ता गाजविण्याची चटक लागलेला, अर्धवट भला व अर्धवट बुरा, गूढवादी झार अलेक्झांडरही होता.

अलेक्झांडरची धार्मिक प्रेरणा तिथे प्रभावी होती. मेटरनिक व टॅलिरंड यांना व्यवहारबुद्धी अधिक होती. या तिघांच्या संमिश्र सूचनांनुसार तिथे जमलेल्या प्रतिनिधींनी एक शांततेचा करार केला. त्याला 'पवित्र करार' म्हणतात.

या पवित्र करारानुसार युरोपातील राष्ट्रांनी बायबलच्या पायावर मानवांचे बंधुत्व उभारण्याचे ठरवले. त्याचबरोबर, प्रबळ राष्ट्रांनी दुबळ्या राष्ट्रांचे स्वातंत्र्य दडपून टाकण्याचाही निश्चय केला.

युरोपातील सत्ताधाऱ्यांना जुलमाची सनदच मिळाली. ही सनद उद्घोषिताना काही हेतू उदात्त होते. पण पुष्कळसे मुत्सद्देगिरीचे, स्वार्थाचे व मूर्खपणाचे होते.

मेटरनिक, टॅलिरँड व अलेक्झांडर जगाला गुलाम करायला निघाले व त्या कामी त्यांनी पवित्र धर्मग्रंथांचा आधार घेतला. युरोपची विभागणी केली गेली. हावऱ्या साम्राज्यशाही लांडग्यांना युरोपचे तुकडे चारण्यात आले.

डच रिपब्लिक रूपांतर पुन्हा राजेशाहीत करण्यात आले. पोलंड रशियाला देण्यात आला. क्रांतिकारक वृत्तीचा सर्वत्र बीमोड करण्यात आला. स्पेनमध्ये पुन्हा इन्क्विझिशन व छळमंदिरे स्थापिली गेली.

गुप्त पोलिसांना लोकांच्या घरात जाऊन त्यांची भाषणे ऐकण्याची परवानगी देण्यात आली. लोकांची मोहोरबंद पत्रेही ते पाहत. उदार मताचा पुरस्कार करणारे विद्यार्थी वा प्राध्यापक यांना हद्दपार करण्यात येई किंवा कारागृहात कोंबण्यात येई.

आता राष्ट्राराष्ट्रांचे युद्ध नव्हते हे खरे; पण 'मानवजातीचा इतिहास' या पुस्तकाचा कर्ता हेंडिग व्हॅन लून लिहितो, 'युरोपातील ही शांतता केवळ स्मशानशांतता होती.'

पवित्र करार आपले अपवित्र वर्चस्व युरोपवरच नव्हे, तर अमेरिकेवरही गाजवू लागला. ज्या वेळी सायमन बोलिव्हरने वेनेइवालाचे स्वातंत्र्य जाहीर केले त्या वेळी दक्षिण अमेरिकेतील हे रिपब्लिक चिरडून टाकण्यासाठी पवित्र करारवाले उभे राहिले.

पण अमेरिकेचे अध्यक्ष मन्रो यांनी जाहीर केले की, "युरोपातील दोस्त आपली साम्राज्यशाही वृत्ती जर या बाजूला आणू पाहतील, तर अमेरिकेच्या शांततेस व सुरक्षिततेस ही गोष्ट धोक्याची आहे, असे आमचे मत आहे. अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या बाबतीत हे धोरण मैत्रीचे द्योतक नाही, असे वाटते."

पवित्र कराराच्या दोस्तांनी मन्रोच्या घोषणेचा नीट विचार केला व आपली दडपशाही युरोपातील अंसरक्षित राष्ट्रांपुरती ठेवली. पवित्र करारवाल्यांचा मुख्य हेतू अनियंत्रित सत्तेला जगात धोका असू नये हा होता.

'फोडा व झोडा' हे त्यांचे ब्रीदवाक्य होते. 'युरोपचे उद्धारकर्ते', 'यूरोपला वाचवणारे' असे स्वतःलाच संबोधणारी युरोपची डाकू राष्ट्र सर्व युरोपला त्राही भगवान! करीत होती.

पण सर्वांहून अधिक त्रास कोणाला झाला असेल तर तो इटलीला. इटलीचे शतखंड करण्यात आले होते. ऑस्ट्रियन राजघराण्यातील अनेकांना हे तुकडे वाटून देण्यात आले होते.

पण पांगलेले पाणी ज्याप्रमाणे एका प्रवाहात येऊ पाहते, त्याप्रमाणे एकाच रक्ताचे इटालियन लोक जरी विखुरलेले होते, तरी ते अधिकच उत्साहाने व उत्कंठतेने एकत्र येऊ पाहत होते.

त्यांच्यावर जितका जितका अधिक जुलूम होई; जितकी-जितकी त्यांची पांगापांग करण्यात येई, तितकी तितकी त्यांच्या ऐक्यभावनेची तीव्रता अधिकाधिक प्रखर होई.

युरोपच्या व्यवहारी मुत्सद्द्यांना इटलीचे एकीकरण हे एक अशक्य स्वप्न वाटत होते, पण मॅझिनीला मात्र तसे वाटत नव्हते. त्याचे रक्त जणू प्रेषितांचे होते!

इटलीचे एकीकरण ही अतःपर एक कल्पना न राहता ती मॅझिनीचा धर्म झाली. त्यांच्या मनःचक्षूंसमोर केवळ इटलीचेच एकीकरण नव्हते, तर सारे जगच एका कुटुंबाप्रमाणे वागत असावे, असे ध्येय खेळत होते.

एकाच ईश्वराची पूजा करणारे, मोकळेपणाने एकत्र राहणारे व प्रेमस्वरूप परमेश्वराची उपासना करणारे एकत्र नांदत आहेत, असे तो आपल्या मनःसृष्टीत पाहत होता.

तो १८०५ साली जन्मला. वयाच्या बाराव्या वर्षीच तो राजकारणात रस घेऊ लागला. आईबरोबर जिनेव्हाच्या नव्या राजमार्गाने तो जात होता. एका क्रांतिकारक उठावात पराभूत झालेल्यांचा एक निराधार जथा त्याला भेटला.

ते निराधार क्रांतिकारक स्पेनमध्ये जाऊ इच्छित होते. त्यांना मदत हवी होती. मॅझिनी लिहितो, 'त्या दिवशी एक अस्पष्ट व संमिश्र विचार माझ्या मनात आला. तो माझ्या देशाबाबत होता की स्वातंत्र्याबाबत होता, हे मला सांगता येत नाही. पण त्या विचारात एवढा भाग होता की, इटालियनांनी स्वतःच्या स्वातंत्र्यासाठी लढले पाहिजे व ते लढूही शकतील.

माझे आई-बाप लोकशाही तत्त्वांचे पुजारी होते. त्यांच्या शिकवणीत मी वाढलेला. नकळतच मी समानतेच्या भक्तगणांत सामील झालो होतो. मी समतेचा उपासक झालो होतो. माझे आईबाप उच्चनीच भेद मानीत नसत. ते रावांस व रंकास समान लेखीत. व्यक्ती कोणत्या वर्गाची हे ते पाहत नसत. ते व्यक्तीतील मानव्य व प्रामाणिकपणा पाहत.'

विद्यापीठात असताना तो विद्यार्थ्यांच्या खेळात फारसा सामील होत नसे. तो सदैव तन्मय व गंभीर असे व एकदम पोक्त झाल्याप्रमाणे दिसे. या वेळेस तो सदैव काळा पोशाख करी. आपल्या दुःखी देशासाठी तो जणू सुतकी होता!

त्याने आपल्याभोवती समविचाराचे स्नेही जमवले. जप्त झालेली पुस्तके तो चोरून आणी. ज्या गोष्टींची चर्चा करण्यासही परवानगी नसे, त्या गोष्टींची तो चर्चा करी.

परंतु अजून स्वातंत्र्याच्या बाबतीतील त्याची भक्ती तशीच त्याची उत्कटता शाब्दिक होती, चर्चात्मक होती, अॅकॅडमिक होती. अजून तो गटेसारखा वाङ्‌मयीन बंडखोरच होता, राजकीय बंडखोर झाला नव्हता.

त्याने एक जहाल व क्रांतिकारक पत्र सुरू केले. डान्टेवर त्याने एक नवविचारप्रवर्तक निबंध लिहिला. त्याने इटलीत वैचारिक क्रांती सुरू केली व बौद्धिक खळबळ माजवली.

पण तो आपल्या मायभूमीची दैना पाहून केवळ मनात हळहळणारा नव्हता. अन्याय व दुःख यांनी त्याच्या हृदयात खोल घर केले होते. अन्यायाविरुद्ध केवळ शब्दांची तलवार परजीतच राहणे त्याला शक्य नव्हते.

कोळसे जाळणारांची 'कार्बोनरी' नामक एक गुप्त संघटना होती. पदवीधर झाल्यावर तो तिचा सभासद झाला. त्या संस्थेचे सभासद ऑस्ट्रियाच्या जुलुमाविरुद्ध इटलीत क्रांती करण्याची खटपट करीत होते.

मॅझिनी फार दिवस या संस्थेचा सभासद राहिला नाही. संस्थेचे सभासद मूर्खपणाच्या गोष्टी बोलत. ते खऱ्या कामाविषयी फारसा विचार करीत नसत. देशाच्या स्वातंत्र्याचा प्रश्न मुख्य, पण तो जणू मागे पडला होता.

त्या संस्थेच्या नाना विधींत व समारंभांत त्याला गोडी वाटत नसे. त्यांनी आपल्या निरनिराळ्या चळवळीत सामील होण्यास मॅझिनीला बोलावले नाही.

१८३० साली त्याला संशयावरून पकडण्यात आले. जिनेव्हाचा गव्हर्नर लिहितो, 'तो बुद्धिमान तरुण होता. रात्री एकटेच फिरण्याची त्याला फार आवड होती. तो कशाचे चिंतन करी? तो आपल्या विचारांची दुसऱ्या कोणाला फारशी कल्पना देत नसे. सरकारला असे बुद्धिमान लोक फारसे आवडत नाहीत. ज्या बुद्धिमंतांचे विचार सरकारला समजत नाहीत, ते सरकारला नको असतात.'

मॅझिनी मानव जातीवर प्रेम करणारा होता. त्या प्रेमासाठी त्याला भोगाव्या लागलेल्या हालांचा हा आरंभ होता. या वेळेपासून पन्नास वर्षांपर्यंत मॅझिनीला कैद, हद्दपारी व इतर कष्ट सतत भोगावे लागले.

त्याला एका किल्ल्यात ठेवण्यात आले. तेथून समोर महासागर दिसे. महासागराचे भव्य दर्शन हा त्याला मोठा आधार होता.

तो लिहितो, 'मी जेव्हा जेव्हा गजांच्या खिडकीपाशी जाई, तेव्हा तेव्हा अनंत अंबर व अगाध सिंधू ही अनंततेची दोन प्रतीके सदैव माझ्या डोळ्यांसमोर असत. सृष्टीतील तिसरी भव्य व उदात्त वस्तू म्हणजे आल्प्स पर्वत. त्याचे दर्शन मात्र मला येथून होत नसे.'

त्याच्या शांत व निःस्तब्ध एकांतवासातील चिंतनाला येथे त्याला भरपूर वेळ होता. मुक्त अशा संयुक्त युरोपच्या योजनेचा त्याने येथे खूप विचार केला.

त्याच्या लक्षात आले की, या ध्येयासाठी 'कार्बोनरी' संस्था निरुपयोगी होती. त्याला या संस्थेतील गुप्तता व विधिसमारंभ मुळीच आवडत नसत. मुक्त होताच एक नवीन संस्था काढण्याचे त्याने ठरवले.

पोकळ बाह्य विधींपेक्षा प्रत्यक्ष क्रियात्मक चळवळींवर जोर देणाऱ्यांची ती संस्था व्हायची होती. 'तरुण इटली' असे तिचे नाव ठेवण्यात यावयाचे होते.

या संस्थेचे त्रिविध उद्देश होते — 'इटलीचे एकीकरण, इटलीत रिपब्लिकची स्थापना व सर्व युरोपचे युरोपातील सर्व स्वतंत्र व समान राष्ट्रांचे फेडरेशन करणे.'

१८३१ सालच्या फेब्रुवारीत तो मुक्त झाला. पण मुक्त होताच 'देश सोडून जा' असे त्याला बजावण्यात आले. तो फ्रान्समध्ये गेला.

पण तिथेही स्वातंत्र्यवीरांना थारा नव्हता, त्यांची जरुरी नव्हती, असे त्याला आढळून आले. त्याला फ्रान्समधून हाकलून देण्यात आले. तेथून तो स्वित्झर्लंडमध्ये गेला. त्याची आमरण क्लेशयात्रा सुरू झाली.

स्वित्झर्लंडमधून तो कॉर्सिकाला गेला. तिथे त्याने पवित्र कराराच्या संघाविरुद्ध बंड करण्याची खटपट केली.

तो स्वभावाने सौम्य होता. रक्तपाताने त्याच्या अंगावर काटा उभा राही. हिंसा त्याला तिरस्कारणीय वाटे.

'यंग इटली' या संस्थेच्या जाहीरनाम्यात तो लिहितो, 'मोठमोठ्या क्रांत्या बागनेटांपेक्षा तत्त्वांनीच अधिक यशस्वी होत असतात. अंध पाशवी बळाने विजयी वीर, हुतात्मे व ठार मरणारे मिळतील. पण अशा विजयातून पुढे जुलूमशाहीच उत्पन्न होते.'

पण गांधी ज्याप्रमाणे केवळ सत्याच्या व अहिंसेच्या शस्त्रांवर विसंबून होते, त्याप्रमाणे मॅझिनी नव्हता. अजिंक्य अशा ध्येयरूपी तलवारीवर सर्वस्वी विसंबून राहण्याइतका आत्मविश्वास अगर धीर मॅझिनीच्या ठायी नव्हता.

त्याने भौतिक शास्त्रांचा आधार घेतला व मग अधिक प्रभावी भौतिक शस्त्रांनी त्याचा पराजय केला. इटलीचे एकीकरण करण्यात त्याला यश आले. पण इटलीत रिपब्लिक येण्याऐवजी इटलीत संयुक्त इटलीत राजेशाही आली.

— भाग समाप्त — मॅझिनीच्या स्वप्नाचा जन्म आणि क्रांतिकारी प्रवास


9/18/26

चिंतेच्या मुळापाशी /At the Root of Anxiety.

मूळ लेखक: डॉ. रवींद्र श्रावस्ती

मूळ पुस्तक: आदिम दुःखाचे मुक्तिस्थानक हॉस्पिटल
प्रकाशक: नाग-नालंदा प्रकाशन
प्रकाशक: त्र्यंबकेश्वर मिरजकर

पुरुषप्रधान समाजव्यवस्थेमध्ये पुरुष वैद्यकीय वार्डमध्ये त्यांची संख्या भरपूर असणे, त्यांना भरपूर संख्येने अ‍ॅडमिट करणे नवल नाही. काही खुट्ट झाले तर त्यांच्यावर उपचार करण्यासाठी आणणे प्राधान्यक्रमाचे असणारच. उपलब्ध मनुष्यबळ आणि पैसा त्यांच्यावरच खर्च होणार, हे ओघाने आलेच.

यानिमित्ताने आणखी काही गोष्टी नोंदवता येतील. आजारी पुरुषांच्या सेवाशुश्रूषेला पुरुष माणसांची संख्या नगण्य. पण महिलांची संख्या मात्र लक्षणीय. पेशंटला धरणे, उचलणे, फिरविणे ही कामे पुरुष नातेवाईक करताना दिसतात. घास भरवणे, जखमांना मलम लावणे, ड्रेसिंग करणे, अंग चोळणे, हॉस्पिटलमध्ये स्वयंपाक करणे, येणाऱ्या-जाणाऱ्यांचे बघणे, रुग्णाचा आजार, त्यातील घडामोडी नातेवाईकांना कथन करणे, रुग्णांना सोबत करणे आदी कामे स्त्रियाच करताना दिसतात. त्याबाबत त्या कंटाळा किंवा टाळाटाळ कधीच करत नाहीत, मीच 'ती' कामे करते असा डांगोराही पिटत नाहीत. ही कामे घाण आहेत, त्यापासून दूर राहावे असे त्यांच्या मनाला वाटत नाही, पटतही नाही. उलट 'अशी सेवा' करणे हे आपले कर्तव्य आहे व त्यातच पुण्य आहे अशीच त्यांची भावना असते.

मूल असेल तर आई, नवरा रुग्ण असेल तर त्याची बायको किंवा आई वा बहीण, सासरा असेल तर सासू किंवा सून नावाच्या नात्याची बाईच सेवेला असते. या सेवा ताफ्यात लेक, बहीण नावाची स्त्रीही सामील असतेच.

पुरुष एक-दोन दिवस दवाखान्यात राहतील. त्यापेक्षा जास्त नाही. पण स्त्रिया मात्र अ‍ॅडमिट केल्यापासून डिस्चार्ज देईपर्यंत किंवा मृत्यूपर्यंत दवाखान्यातच राहून सेवाशुश्रूषा करताना दिसतात.

बरे, मेल मेडिकल वार्डमध्ये स्त्रियांसाठी काही वेगळ्या सुविधा असतात, असेही नाही. मासिक पाळीच्या वेळी वार्डात काय हालत होत असेल तिची. बाथरूम, संडास, चेंजिंग रूम काहीच वेगळे नसते. पुरुष जे संडास-बाथरूम वापरतील तेच स्त्रियांना वापरावे लागते. रात्री-अपरात्री याठिकाणी विनयभंग व बलात्काराच्या तुरळक घटना घडतात. त्याशिवाय सतत भीतीच्या असुरक्षिततेच्या वातावरणात राहणे, तिथेच साडी वगैरे बदलणे, कंगवाफणी करणे. लज्जा येईल; असुरक्षित वाटेल असेच आजूबाजूचे वातावरण. त्याचा एक विलक्षण ताण असतोच. अंघोळपाणी, सकाळचे प्रातर्विधी त्यांना सार्वजनिक जागी, अंधाऱ्या जागी शक्यतो रात्री करावे लागतात. थोडा विचार करा परक्या पुरुषांचा जिथे दिवसरात्र वावर आहे, तिथे या साऱ्या गोष्टी करताना स्त्रियांना कसे होत असेल? प्रसंगी काय काय दिव्यातून जावे लागत असेल?

सकाळचा स्वतःचा प्रातर्विधी, अंघोळपाणी, वेणीफणी, जेवणाखाण्याची तयारी, रुग्णाची स्वच्छता, देखभाल यासाठी लवकर उठावेच लागते. पेशंटच्या बेडजवळच झोपावे लागते. जनरल वार्डात रात्री पेशंट येतात. इतर रुग्ण मध्येच सिरिअस होतात. सारा वार्ड जागाच असतो. अशा वातावरणात झोप घेणे, किती झोप मिळणार?

सर्व काम करून झाल्यावर थोडे अन्न स्वतःच्या पोटात ढकलणे. अन्न थोडेच जाते. त्यातच स्वभावाने त्या भावनाशील. आपला नातेवाईक गंभीर आजारी आहे. त्याने काहीच अन्न खाल्ले नाही, थोडेच खाल्लेय. मग त्याही आपली तहान-भूक चहा-कॉफी किंवा पाण्यावरच भागवतात. त्यामुळे दवाखान्यातच त्या आजारी पडतात. दवाखान्यात असूनही तेथील वैद्यकीय सुविधांचा वापर त्या स्वतःसाठी कमी प्रमाणात करताना दिसतात.

'ह्यांचे अगोदर होऊ दे. मग माझे बघू'

असे वाक्य त्यांच्या तोंडून ऐकायला मिळते. एखादी पित्ताची Gelucil, Rantac किंवा तापाची Crocin वगैरे गोळी मागून त्या आपले आजारपण आटोपते घेतात. दुधाची तहान पाण्यावर भागवल्यासारखे, असो.


पुरुष, त्यांचे आजार आणि हॉस्पिटलमधला 'स्टे'

आता पुरुष, त्यांचे आजार, त्यांचा खर्च, हॉस्पिटलमधला त्यांचा 'स्टे' याबाबत घोडे.

पुरुषांमध्ये व्यसनाधीनता अधिक आहे. दारू पिणे हे त्यातले सर्वाधिक व्यसन, त्यामुळे दारूच्या अतिरेकाने कोमात जाणे, झटके येणे, दारूबरोबर इतर व्यसने करणे (उदा. अफू, गांजा) त्यांच्या आत्यंतिक सेवनामुळेही बेशुद्ध पडणे, झटके येणे. त्यातच मृत्यू येणे असले प्रकार घडतात. दारूच्या नशेत बाहेरख्यालीपणा वाढतो. वेश्यागमन असते. त्यामुळे गनोरिया, एड्ससारखे आजार होतात. दारूच्या नशेत अपघाताच्या घटना घडतात. स्वतःच्या जीवाबरोबर दुसऱ्यांच्या जीवितास धोका निर्माण होतो. त्यामुळे फ्रॅक्चर होणे, विविध अवयवांना इजा पोहोचून रक्तस्राव होणे; मेंदू, मज्जारज्जू, मणके यांना गंभीर आजार होऊन पॅरालिसिस होणे, शुद्ध हरपणे; मेंदूत रक्तस्राव होऊन कोमात जाणे, हातपाय लोळागोळा होणे या गोष्टी घडतात.

व्यसनांमुळे मानसिक आजार जडतात. अस्वस्थपणा, नैराश्य, संशयी स्वभाव, समाजविघातक वागणूक यामुळे शत्रुत्व वाढते. प्रचंड अस्वस्थलेपण व नैराश्य यामुळे आत्महत्या करण्याचे विचार मनात बळावतात. त्यासाठीचे मार्ग शोधले जातात. त्यात गळफास लावून घेण्यापासून विविध विषांचे प्राशन करण्यापर्यंतचे अनेक प्रयत्न केले जातात. त्यामुळे मेल वार्डामध्ये वारेमाप दारू पिलेले, विष पिऊन पडलेले, गळफास लावून घेतलेले, अपघात करून घेतलेले, इतर औषधांचा वापर करून आत्महत्येचा प्रयत्न केलेले लोक अ‍ॅडमिट होतात. दारूचा दुष्परिणाम होऊन कावीळ होणे, लिव्हर खराब होणे, रक्तस्राव होणे, लकवा मारणे, हृदयरोग यांचे प्रमाण वाढते.

दारूच्या व्यापारातून शासनाला कर मिळतो. तीच दारू लोक पितात; आजारी होऊन शासकीय रुग्णालयात औषधोपचारासाठी येतात. सरकारला त्यांच्या औषधोपचारावर पाण्यासारखा पैसा खर्च करावा लागतो. लोकांच्या, सरकारच्या पैशाचा असा चुराडा होतो.

याच दारूमुळे गुन्हेगारी, वेश्यागमन आदी गोष्टी आल्याच. लिंगविषयक आजार आलेच.

दारूच्या व्यसनाखालोखाल तंबाखूचे व्यसन सर्वाधिक आहे. तंबाखूमुळे हृदयरोग, रक्तदाब, लकवा मारणे, फुफ्फुसाचे विकार, कॅन्सर आदी रोग होतात. याही आजारावर शासन, समाज यांचाच पैसा वाया जातो.

तरुणपिढी यात बरबाद होते ही त्यातली घातक बाब होय. रोगट (शारीरिक, मानसिक) तरुण पिढी देशाच्या विकासात काय भर घालेल?


आता खर्चाविषयी

असे दिसून येते की, मुलींपेक्षा मुलांना, स्त्रियांपेक्षा पुरुषांना रोगाच्या निदान-उपचारासाठी हॉस्पिटलमध्ये तत्परतेने अ‍ॅडमिट केले जाते. पुरुषांना अ‍ॅडमिट करा म्हटले की तुलनेने जास्त लवकर होकार दिला जातो. मुलांना लवकर अ‍ॅडमिट केले जाते. त्यामानाने मुलींना, स्त्रियांना गंभीर अवस्था झाल्याशिवाय अ‍ॅडमिट केले जात नाही. पुरुष रुग्णांच्या पटपट तपासण्या केल्या जातात. महागड्या तपासण्या करतानाही फारशी खळखळ केली जात नाही. प्रसंगी कर्ज काढले जाते. पण उपचार केला जातो.


हॉस्पिटल स्टे

हॉस्पिटल स्टेबाबतः पुरुषांचा हॉस्पिटल स्टे (राहण्याचा काळ) भरपूर दिवस असला तर सहन केला जातो. लवकर डिस्चार्ज द्या म्हणून विनंती केली जात नाही, तशी कटकट नसते. ट्रीटमेंट ऑप्शनबाबत पर्याय विचारले जात नाहीत. कोणत्याही महागड्या ट्रीटमेंटबाबत ताबडतोब होकार दिला जातो.

पुरुष रुग्ण महिनोन्महिने हॉस्पिटलमध्ये अ‍ॅडमिट राहिले तरी चालतात. यामागे Gender bias आहेच. त्याचबरोबर आणखी एका दुर्लक्षित बाबीकडे मला लक्ष वेधायचे आहे. रुग्ण सेवेसाठी गरज असते हॉस्पिटलमध्ये राहू शकणाऱ्या व्यक्तीची. पडेल ते काम करू शकेल, भावनिक ताण सहन करूनही सेवा देऊ शकेल अशी व्यक्ती. प्रत्येक घरात कुणी ना कुणी तरी अशी एखादी 'उपयुक्त', 'शहीद' स्त्री असतेच. तिचा होकार असो वा नसो; इच्छा असो वा नसो तिला या गोष्टीसाठी अपॉईंट केले जातेच. स्वतःचाच नैतिक दबाव, पुरुषी दबाव, स्त्री संस्कारांतून आलेली सेवाभावी वृत्ती, तसली भावनिक गुंतणूक यामुळे स्त्रिया हॉस्पिटलमध्ये रहावयास लवकर तयार होतात. मुळातली सोशीकवृत्ती (पारंपरिक स्त्री संस्कारातून आलेली), त्यागीवृत्ती सोबतीला असतेच. हॉस्पिटलच्या रोगट, अस्वच्छ, अस्वस्थ, असुरक्षित, गैरसोयीच्या वातावरणात स्त्रियांनाच ढकलले जाते; बळी दिले जाते. प्रत्येक कुटुंबात अशी आजारपणातील सेवाशुश्रूषेसाठी एखादी स्त्री 'अलॉट' केलेली असतेच. रिझर्व्ह फिमेल फोर्स!


पुरुषी मानसिकता आणि आरोग्य

पुरुषांमध्ये नैसर्गिक आजारापेक्षा 'मॅन मेड' आजार भरपूर आहेत. व्यसनाधीनता, बाहेरख्यालीपणा, तथाकथित 'पुरुषी'पणाच्या नावाखाली हाय रिस्क बिहेविअरमुळे अपघात व लैंगिक आजार यांचे प्रमाण पुरुषांमध्ये जास्त आहे.

भावनिक बुद्ध्यंक उच्छृंखलतेकडे झुकणारा असल्यामुळे भावनिक आंदोलनात अप्स अँड डाऊन्स भरपूर असतात. पुरुषी आकांक्षेचे संस्कारित बाळकडू, प्रत्येक पातळीवर पुरुष म्हणून प्राधान्य, लाड, चोचले यांची बरसात यामुळे बेधडकपणा, आक्रमकता, अपघाती वृत्ती; त्यातून येणारे अस्वस्थलेपण, नैराश्य यांना पुरुषी वृत्ती बळी पडते. त्यातूनच व्यसनाधीनता वाढते. मानसिक, शारीरिक रोगटपणा वाढतो. आत्महत्या करण्याच्या प्रवृत्तींना खतपाणी मिळते. आत्महत्येचे मार्ग चोखाळले जातात.

आत्महत्या करण्याचे मार्गही 'पुरुषीच' असतात. चालत्या वाहनाखाली वा धावत्या रेल्वेखाली उडी घेणे, गळफास लावून घेणे, नदीत-विहिरीत उडी मारून आत्महत्या करणे. त्याखालोखाल विष पिणे (शेतकरी असेल तर कीटकनाशक घेऊन), झोपेच्या गोळ्यांचे अतिसेवन, दारूचे अतिरेकी सेवन याद्वारे मृत्यूला कवटाळले जाते.


मुलगा आणि मुलगी : वेगवेगळे मापदंड

भारतीय आईवडील पुरुष लिंगालाच महत्त्व देत असल्यामुळे घरात मुलगा व मुलगी यांच्याबाबत कायम वेगवेगळे मापदंड असतात. मुलांचे भरपूर लाड, साधनांची तत्पर देवाणघेवाण, चुकांवर पांघरूण असले प्रकार असतात. 'मर्दानगी'चे संस्कार वडील, चुलते, आजोबा यांच्याकडून कळत-नकळत मिळतच असतात.

'मुलीसारखा काय रडतोस? तू काय बांगड्या भरलायस काय? अंगात नॅट असंल तर करून दाव' असले 'मर्दानगी' जागवणारे संस्कार पदोपदी मिळत असतात. मुलाने काही 'मर्दानगी'च्या चुका केल्याच तर त्याकडे एकतर कानाडोळा केला जातो किंवा सौम्य शिक्षा देऊन, जुजबी समज देऊन प्रकरण मिटविले जाते. काही वेळा अप्रत्यक्षपणे सदर गोष्टींना प्रोत्साहनही दिले जाते.

तर वरील 'मॅनमेड' आजारांबरोबर हृदयरोग, लठ्ठपणा, मधुमेह, फुफ्फुसाचे आजार, कॅन्सर (तंबाखू, विडी), पोटाचे, यकृताचे विकार, कॅन्सर (दारू), आतड्याचे, मुखाचे कॅन्सर (तंबाखू, दारू), लिंगविषयक आजार हेही पुरुषांमध्ये आहेतच.

आपण पुरुषी मानसिकतेचे संवर्धन करतोय. त्यातून अनेक 'मेल जेंडर स्पेसिफिक' आजारांना आमंत्रण देतोय, हे कधी कळणार आम्हांला?


भाग समाप्त — चिंतेच्या मुळापाशी

संपादकीय तथ्यपडताळणी

मूळ लेखातील भूमिका आणि निरीक्षणे स्वतंत्र ठेवून खालील प्रमुख दाव्यांची पडताळणी केली आहे.

१. महिलांना आरोग्यसेवेत पुरुषांच्या तुलनेत कमी प्रवेश मिळतो का?

निष्कर्ष: अंशतः बरोबर

भारतातील संशोधनात काही आरोग्यस्थितींमध्ये महिलांचा रुग्णालयीन वापर, हॉस्पिटलमधील मुक्काम आणि आरोग्यखर्चाचा वाटा पुरुषांपेक्षा कमी आढळला आहे. त्यामुळे लेखातील लिंगाधारित आरोग्य-असमानतेचा मुख्य मुद्दा उपलब्ध संशोधनाशी सुसंगत आहे.

मात्र प्रत्येक रुग्णालयात, प्रत्येक कुटुंबात किंवा प्रत्येक आजारात हाच नमुना आढळतो असे म्हणता येत नाही.

२. महिलांवर रुग्णसेवेची जबाबदारी अधिक पडते का?

निष्कर्ष: अंशतः बरोबर

भारतासह अनेक समाजांमध्ये unpaid caregiving म्हणजे विनामोबदला रुग्णसेवा आणि कुटुंबीयांची काळजी घेण्याचे काम महिलांवर अधिक पडते, असे सामाजिक संशोधन दर्शवते.

मात्र “प्रत्येक कुटुंबात अशी एक स्त्री असतेच” हे लेखकाचे सामाजिक निरीक्षण आहे; त्याला सार्वत्रिक सांख्यिकीय तथ्य म्हणता येत नाही.

३. पुरुषांमध्ये दारूच्या सेवनामुळे आरोग्यधोके अधिक असतात का?

निष्कर्ष: निश्चित

दारूचे सेवन यकृताचे आजार, काही कर्करोग, हृदयरोग, मानसिक आरोग्याच्या समस्या आणि अपघातांसह अनेक आरोग्यधोक्यांशी संबंधित आहे. जागतिक आरोग्य संघटनेनुसार दारूमुळे होणाऱ्या मृत्यूंचा भार पुरुषांमध्ये महिलांपेक्षा मोठा आहे.

४. तंबाखूमुळे गंभीर आजार आणि आर्थिक भार निर्माण होतो का?

निष्कर्ष: निश्चित

तंबाखू सेवनाचा संबंध हृदयरोग, स्ट्रोक, फुफ्फुसांचे आजार आणि विविध कर्करोगांशी आहे. भारतात तंबाखूमुळे होणाऱ्या आजार आणि अकाली मृत्यूंचा आर्थिक भार मोठा असल्याचे WHO च्या अभ्यासातून दिसते.

५. पुरुषांमध्ये व्यसन, अपघात आणि उच्च-जोखीम वर्तन अधिक आहे का?

निष्कर्ष: अंशतः बरोबर

दारू आणि काही इतर व्यसनांचा वापर पुरुषांमध्ये अधिक असल्याचे अनेक अभ्यासांत दिसते. त्याचबरोबर अपघात आणि काही उच्च-जोखीम वर्तनांमध्ये पुरुषांचे प्रमाण अधिक असू शकते.

मात्र “पुरुषी मानसिकता हीच या आजारांची थेट कारणीभूत आहे” असा वैज्ञानिक कारण-परिणामाचा सरळ निष्कर्ष उपलब्ध पुराव्यांवरून काढता येत नाही.

६. पुरुषांच्या आरोग्यावर महिलांपेक्षा अधिक खर्च होतो का?

निष्कर्ष: अंशतः बरोबर

भारतातील काही अभ्यासांमध्ये पुरुष आणि महिलांच्या आरोग्यखर्चात लिंगभेद आढळतो आणि काही परिस्थितींमध्ये पुरुषांच्या आरोग्यावर अधिक खर्च झाल्याचे दिसते.

मात्र हा निष्कर्ष सर्व आजार, सर्व कुटुंबे आणि सर्व रुग्णालयांना लागू होतो असे म्हणता येत नाही.

७. पुरुषांच्या आत्महत्येच्या पद्धतींना “पुरुषी” म्हणता येते का?

निष्कर्ष: वादग्रस्त

पुरुष आणि महिलांमध्ये आत्महत्येच्या पद्धतींमध्ये फरक आढळू शकतो. परंतु “पुरुषी मार्ग” हे वैद्यकीय किंवा वैज्ञानिक वर्गीकरण नाही. उपलब्ध साधने, सामाजिक परिस्थिती, मानसिक आरोग्य, संस्कृती आणि इतर घटक यामध्ये भूमिका बजावतात.

८. पुरुषांना हृदयरोग, मधुमेह, लठ्ठपणा, कर्करोग इत्यादी आजार होतात का?

निष्कर्ष: निश्चित

होय. पुरुषांमध्ये हृदयरोग, मधुमेह, लठ्ठपणा, फुफ्फुसांचे विकार, विविध कर्करोग आणि यकृताचे आजार आढळतात. तंबाखू व दारू यांसारखे जोखीम घटक काही आजारांचा धोका वाढवतात.

मात्र हे आजार केवळ पुरुषांचे आजार नाहीत; महिलांनाही हे आजार होतात.


ऐतिहासिक व सामाजिक संदर्भभूमी

या लेखाचा केंद्रबिंदू केवळ पुरुष किंवा महिला कोण अधिक आजारी पडतात हा प्रश्न नाही. लेखकाचा मुख्य सामाजिक मुद्दा असा आहे की लिंगाधारित सामाजिक भूमिका आरोग्य, उपचार, रुग्णसेवा आणि आरोग्यखर्चावर परिणाम करू शकतात.

एका बाजूला पुरुषांना कुटुंबातील आर्थिक व सामाजिकदृष्ट्या महत्त्वाचा सदस्य मानून त्यांच्या उपचारांना प्राधान्य दिले जाऊ शकते. दुसऱ्या बाजूला महिलांकडून घरगुती आणि रुग्णसेवेचे विनामोबदला काम अपेक्षित असू शकते.

यामुळे “रुग्ण” आणि “रुग्णाची सेवा करणारी व्यक्ती” या दोन्ही भूमिकांमध्ये लिंगभेदाचा अभ्यास करणे आवश्यक ठरते.

दारू आणि तंबाखूच्या संदर्भात लेखाचा मुद्दा अधिक ठोस वैद्यकीय पुराव्यांशी जोडता येतो. या व्यसनांमुळे वैयक्तिक आरोग्याबरोबरच कुटुंब आणि समाजावर आर्थिक भार पडतो.


काय निश्चित? काय वादग्रस्त?

निश्चित

  • तंबाखू अनेक गंभीर आजारांचा महत्त्वाचा जोखीम घटक आहे.

  • दारू अनेक गंभीर आजार, अपघात आणि मानसिक आरोग्याच्या समस्यांशी संबंधित आहे.

  • पुरुषांमध्ये दारूशी संबंधित आरोग्यभार मोठा आहे.

  • भारतात आरोग्यसेवा आणि आरोग्यखर्चात लिंगभेदाचे पुरावे उपलब्ध आहेत.

  • महिलांवर unpaid caregiving चा भार तुलनेने अधिक पडू शकतो.

अंशतः बरोबर

  • पुरुषांना उपचारासाठी अधिक तत्परतेने अ‍ॅडमिट केले जाते.

  • महिलांवर रुग्णसेवेची जबाबदारी अधिक पडते.

  • पुरुषांच्या आरोग्यावर महिलांपेक्षा अधिक खर्च केला जातो.

हे दावे काही संशोधनाशी सुसंगत आहेत; परंतु सर्व कुटुंबे आणि सर्व रुग्णालयांना लागू होणारे सार्वत्रिक नियम नाहीत.

वादग्रस्त

  • पुरुषांचे आजार मोठ्या प्रमाणावर “मॅन मेड” आहेत.

  • आत्महत्येच्या पद्धती “पुरुषी” असतात.

  • पुरुषी मानसिकताच विशिष्ट आजारांचे थेट मूळ कारण आहे.

हे मुद्दे सामाजिक विश्लेषणाच्या दृष्टीने मांडलेले आहेत; त्यांना सर्वमान्य वैद्यकीय तथ्य म्हणून मांडताना सावधगिरी आवश्यक आहे.


संदर्भ व स्रोत

ऑनलाइन स्रोत १ — WHO India — Tobacco
WHO India — Tobacco

ऑनलाइन स्रोत २ — WHO — Alcohol
WHO — Alcohol

ऑनलाइन स्रोत ३ — WHO India — Tobacco-related economic burden
WHO India — Tobacco-related economic burden

ऑनलाइन स्रोत ४ — Sex differences in utilisation of hospital care in India
PubMed Central — Sex differences in utilisation of hospital care in India

ऑनलाइन स्रोत ५ — Gender Difference in Health-Care Expenditure in India
PubMed Central — Gender Difference in Health-Care Expenditure in India



9/17/26

भाग ४ — आरएनए जग आणि लुकाचा प्रवास.Part —4 The RNA World and the Journey to LUCA

भाग ४ — जीनोममध्ये जतन झालेली जीवनाची कहाणी

Part 4 — The Story of Life Preserved in the Genome

या रायबो जिवांना एक मोठी अडचण होती. ती म्हणजे आरएनए हा एक अत्यंत अस्थायी रेणू आहे, जो काही तासांमध्येच निखळून जाऊन लयास जातो.

जर हे जीव कधी उष्णतेच्या संपर्कात आले किंवा त्यांची वाढ होऊन फार मोठे झाले, तर त्यांना त्यांच्या जनुकातील संदेशाच्या वेगाने होणाऱ्या नाशाला (जनुकशास्त्रज्ञांच्या भाषेत 'प्रमाद व आपत्ती') तोंड द्यावे लागले असते.

पुन्हा पुन्हा प्रयत्न करीत, चुका दुरुस्त करीत, चाचणी व अनुभव पद्धतीने (प्रयत्न प्रमाद पद्धती) त्यातल्या एक आरएनए जिवाने एका बळकट स्वरूपाच्या आरएनएची नवनिर्मिती केली, ज्याला डीएनए म्हणता येईल.

तसेच त्याने प्रोटो रायबोसोम हे यंत्र अंतर्भूत असलेली एक यंत्रणा निर्माण केली, जी या डीएनएपासून आरएनएच्या प्रती तयार करू शकत होती.

या यंत्रणेला जलद गतीने काम करावे लागणार होते. तसेच तिला अत्यंत काटेकोरपणे व अचूकतेने कार्य करणे आवश्यक होते.

एका वेळी तीन अक्षरे एकत्रित जोडून (त्रिकूट, ट्रिपलेट कोड) जनुकीय प्रती करण्याने हे साध्य करणे शक्य होते.

प्रोटो रायबोसोमला हे त्रिकूट सुलभ रीतीने सापडावे म्हणून यातील प्रत्येक त्रिकुटाला एक विशिष्ट लेबल 'चिट्ठी' लावण्यात आली. ही रासायनिक चिठ्ठी म्हणजे विशिष्ट अमिनो आम्लाचा रेणू मणी होत.

खूप नंतर या ओळख चिठ्ठ्यांचे मणी एका विशिष्ट अनुक्रमाने एकत्रित जुळून, विशिष्ट प्रथिनांच्या माळा तयार झाल्या.

हा तीन अक्षरांचा शब्द प्रथिनांसाठीचा एक प्रकारचा संकेत बनला, आणि म्हणूनच आज प्रथिनांच्या संश्लेषण पाककृतीमध्ये जनुकीय संकेत हा तीन अक्षरांचा शब्द आहे. प्रत्येक शब्द अमिनो आम्लामधील एकासाठी उच्चारला जातो.

यातूनच जास्त सफाईदार व अत्याधुनिक असा जीव तयार झाला. हा सजीव त्याची जनुकीय पाककृती डीएनएमध्ये साठवतो.

त्याचे कार्ययंत्र प्रथिनांमध्ये असते आणि तो डीएनए व प्रथिनामधले अवकाश (अंतर) जोडण्यासाठी आरएनएच्या सेतूचा उपयोग करतो.

आपल्या शेवटच्या वैश्विक सामाईक पूर्वजास लुका (LUCA) म्हणून संबोधले जाते. ती एका जिवाणूसारखी दिसत असावी.

जमिनीखाली व समुद्राच्या तळाशी असलेले खडक हे लाखो रासायनिक इंधन वापरणाऱ्या जिवाणूंनी संपृक्त झाले आहेत, हे स्पष्ट झाल्यामुळे लुका खोल भूगर्भामध्ये तप्त अशा अग्निज खडकांच्या भेगांखाली वसत असावी असे मानले जाते.

येथे सल्फर, लोह, हायड्रोजन व कार्बन यांवर तिचे पोषण होत होते.

आजचे भूपृष्ठावरील जीवन म्हणजे वरवरचा देखावा आहे. खोलवर उष्णतेवर जगणाऱ्या उष्णतास्नेही अशा तापरागी (थर्मोफिलिक) जिवाणूंमध्ये जैवगोलात असलेल्या कार्बनपेक्षा जवळजवळ दहापट जास्त कार्बन असतो.

हे जिवाणू आपण ज्याला नैसर्गिक वायू म्हणतो त्याचे उत्पादन करीत असावेत.

मात्र आरंभीच्या जीवनाचे स्वरूप ओळखण्याच्या प्रयत्नांमध्ये एक संकल्पनात्मक अडचण आहे.

आज आपल्या जीवनदात्यांव्यतिरिक्त दुसरीकडून जनुक संपादित होणे, कुठल्याही प्राणिमात्रात संभवत नाही. परंतु यापूर्वी नेहमीच असे होत आले असेल, अशी शक्यता नाही.

आजही केवळ एक जिवाणू दुसऱ्याला गिळंकृत करून त्याची जनुके आपलीशी करू शकतो. कधीतरी ही एक पद्धत असेलही. त्या वेळी जनुकांची चोरी होत असावी!

खूप वर्षांपूर्वी भूतकाळामध्ये गुणसूत्रे ही छोट्या आकारांची व संख्येने भरपूर असावीत. त्यामध्ये केवळ एकच जनुक असे असावे, जे सहजपणे हरवले वा गवसले जाऊ शकत होते.

कार्ल वोएज निदर्शनास आणून देतो की, जर असे असले तर सजीव अजून (त्यावेळेस) एक टिकाऊ स्वतंत्र अस्तित्व असणारी वस्तू नव्हती. तर तो जनुकाचा एक तात्पुरता चमू होता आणि म्हणूनच आपल्यामध्ये आज असलेली जनुके ही प्राणिमात्रांच्या अनेकविध जाती-प्रजातीपासून आलेली असणार.

आणि म्हणूनच त्यांचे वेगवेगळ्या वंशावळीमध्ये विभाजन करण्याचा प्रयत्न करणे निरर्थक ठरेल.

आपण एकाच अशा पूर्वज लुकापासून उत्क्रांतीत झालेले नसून जनुकीय प्राणिमात्रांच्या संपूर्ण समूहापासून उदित होत आलेलो आहोत.

वोएज म्हणतो त्याप्रमाणे, जीवनाला, सजीवाला वंशावळीचा इतिहास नसून भौतिक इतिहास आहे.

तुम्ही एक आनंददायी, एकात्मिक आणि समुदायवादिक तत्त्वज्ञानाचा एक भाग म्हणून पुढील निष्कर्षाकडे पाहू शकता.

तो असा की आपण सर्व एका व्यक्तिविशिष्ट व्यष्टीजातीचे वंशज नसून एका समूहापासून आपली निर्मिती झाली आहे.

किंवा तुम्ही या निष्कर्षाकडे एक आत्मकेंद्री जनुकाच्या सिद्धांताचा पुरावा म्हणून पाहू शकता.

त्या काळात आणि आजही बऱ्याच प्रमाणात जनुकांमध्ये युद्धे झाली आहेत. प्राण्यांना तात्पुरते रथ म्हणून वापरून आणि केवळ थोड्या काळासाठी हातमिळवणी करून, एक आघाडी बनवून!

त्या काळात जरी भरपूर लुका होत्या असे गृहीत धरले, तरी आपण त्या कुठे राहत असाव्यात व जगण्यासाठी काय करत असाव्यात, याबद्दल अनुमान बांधू शकतो.

इथेच तापरागी जिवाणूंबद्दलचा प्रश्न निर्माण होतो.

याचे उत्तर मिळवणाऱ्या न्यूझीलंडच्या तीन व्यक्तींनी १९९८मध्ये प्रसिद्ध केलेल्या प्रतिभासंपन्न कार्यास धन्यवाद द्यावे लागतील.

त्यामुळे आपण जवळजवळ सर्व पाठ्यपुस्तकांत दाखवीत आलेल्या जीवन वृक्षाकडे वरून खाली बघू शकतो.

काही पुस्तकांमध्ये आदि जिवाचे वर्णन 'ते जिवाणूसम गोलाकार, वर्तुळाकार व गुणसूत्राची एकच प्रत असलेल्या साध्या पेशी होते' असे केले जाते.

त्या पुस्तकांतून 'जेव्हा जिवाणूंचे गट एकत्रित येऊन जटिल पेशी झाल्या तेव्हा इतर सर्व सजीव अस्तित्वात आले' असे लिहिले जाते.

याच्या अगदी उलट घडले असण्याची शक्यता आहे.

अगदी पहिले आधुनिक सजीव हे काही जिवाणूसारखे नसावेत. ते उष्ण झऱ्यांमध्ये वा सागराच्या ज्वालामुखीच्या बाहेरील मार्गांमध्ये राहत नसावेत.

ते जास्त करून प्रजीव संघासारखे (प्रोटोझुआ) होते; ज्यामध्ये जनुकीय संचय 'जीनोम' हा वर्तुळाकार गुणसूत्र नसून अनेक छोट्या, सरळ तुकड्यांमध्ये विभाजित झाला होता.

प्रत्येक जनुकाच्या अक्षरमांडणीच्या चुकांच्या दुरुस्तीला मदत करण्यासाठी ते बहुगुणित (पोलीप्लाइड अतिरिक्त प्रती) होते.

शिवाय त्यांना थंड हवा आवडत होती.

पेट्रीक फोटररने फार पूर्वी सांगितल्याप्रमाणे जिवाणूंचे आगमन फार नंतर झाले असावे; डीएनए-प्रथिन यांच्या जगाच्या फार नंतर!

हे जिवाणू लुकाचे उच्च कोटीचे वैशिष्ट्यपूर्ण पण साधे वारसदार होते.

आरएनए जगाची उपकरणे (विशेषतः उष्ण जागेमध्ये जिवाणूंना सक्षम करणारी) हळूहळू सोडून देणे, ही या जिवाणूंनी साध्य केलेली क्लृप्ती होती.

आपण मात्र लुकाची प्राथमिक रेणवीय वैशिष्ट्ये आपल्या पेशींमध्ये जपून ठेवली आहेत.

या अर्थाने जिवाणू आपल्यापेक्षा बरेच विकसित झाले आहेत, असे म्हणावे लागेल.

या विचित्र कथेला रेणवीय जिवाच्या अस्तित्वाचा आधार आहे. हे रेणवीय जीवाश्म म्हणजे आपल्या पेशींच्या केंद्रकामध्ये अधांतरी तरंगणारे आरएनएचे छोटे तुकडे!

स्वतःला जनुकापासून तोडून हे तुकडे अनेक प्रकारचे आरएनए (मार्गदर्शक, वाल्ट, छोटा केंद्रक, छोटे केंद्रकांग) व स्वविभाजन करणारे इनट्रान्स तयार करणे यासारखी अनावश्यक कार्ये करतात.

जिवाणूंकडे यातील काहीच नाही आणि आपण या तुकड्यांना शोधले, असे म्हणण्यापेक्षा जिवाणूंनी त्यांना टाकून दिले असावे.

उष्ण झरे वा जमिनीखालचा खडक जेथे तापमान १७० सेल्सिअस असते, अशा उष्ण ठिकाणी जेव्हा जिवाणूंनी वस्ती केली तेव्हा त्यांनी जुन्या आरएनएचा त्याग केला.

उष्णतेमुळे होणाऱ्या चुकांचे प्रमाण किमान पातळीवर येण्यासाठी जिवाणूंनी ही यंत्रणा सोपी करण्याची किंमत मोजली असे म्हणता येईल.

आरएनएचा त्याग केल्यानंतर जिवाणूंना त्यांची नवीन सुव्यवस्थित यंत्रणा गवसली.

या यंत्रणेने त्यांना पुनरुत्पादनाचा वेग लाभदायक ठरणाऱ्या परोपजीवी आणि अपमार्जित (स्कावेनजिंग) सारख्या खाचांमध्ये स्पर्धायोग्य बनविले.

आपण काही पुरातन आरएनए जपले आहेत. हे आरएनए म्हणजे आपल्या जागी पोहोचलेल्या यंत्राचे पूर्णपणे न टाकून दिलेले अवशेष!

जिवाणूंच्या प्रच्छन्न स्पर्धात्मक जगाप्रमाणे आपल्याला (म्हणजे सर्व प्राणी, वनस्पती, कवक) कधी तितक्या जोरकस व दांडग्या स्पर्धेच्या दबावाला तोंड द्यावे लागले नाही.

आणि म्हणूनच की काय, आपल्याला जिवाणूसारखे चपळ व साधे राहण्याची गरज निर्माण झाली नसावी. आपण जनुके वापरणाऱ्या सुव्यवस्थित यंत्रापेक्षा जास्तीत जास्त जनुके असणाऱ्या क्लिष्टतेला प्राधान्य दिले.

प्रत्येक सजीवात जनुकीय संकेतचा तीन अक्षरी शब्द एकसारखाच असतो.

GCA म्हणजे अरजीनीन हे अमिनो आम्ल, तर GCG म्हणजे अलनीन; मग तो सजीव वटवाघूळ असो वा भुंगा वा बीच वृक्ष किंवा जिवाणू!

अटलांटिक सागरातील हजारो फूट खाली असलेल्या सल्फरच्या झऱ्यातील उकळत्या तापमानामधल्या आर्च जिवाणूंमध्ये व सूक्ष्म कॅप्सूलमधल्या कुटिल विषाणूंमध्ये सारखेच जनुकीय संकेत असतात.

त्यामध्ये वेगळेपणा नसतो.

जगामध्ये कुठल्याही ठिकाणी, कुठलाही प्राणी, कुठलीही वनस्पती, कवके वा कीटक असोत, सर्व सजीव एकसारखाच संकेत शब्दकोश वापरतात.

त्यांना समान जनुकीय संकेत माहीत असतो. सर्व जीवांत एकत्व, समरूपता आहे.

जनुकीय संकेतामध्ये अगदीच थोडे स्थानिक विकृती-विचलन होते. हे बहुतांशी काही अनाकलनीय कारणाने लोमेश (Ciliated) प्रजीवामध्ये दिसतात.

मात्र सर्व प्राण्यांमध्ये ते समान असतात.

आपण सर्व जण नेमकेपणाने एकसमान जैविक भाषा वापरतो.

आदि जीव जन्मला तेव्हा एकच निर्मिती होती, एकच घटना घडली होती.

हे प्रतिपादन त्यांच्या उपयोगी पडेल असे धार्मिक लोकांना वाटू शकते. अर्थात जीवनाची उत्पत्ती दुसऱ्या एका वेगळ्या ग्रहावर होऊन अंतराळयानातून पृथ्वीवर बीजारोपण झाले असावे; किंवा आदिकाळात हजारो प्रकारचे सजीव असावेत, असेही काही कयास असू शकतात.

परंतु सर्वांसाठी खुले असलेल्या, उपलब्ध असलेल्या पण निर्मम अशा आदि रासायनिक मिश्रणामध्ये केवळ लुका तगली असावी.

जनुकीय संकेताचे स्वरूप व कार्यपद्धती उलगडेपर्यंत (१९६०) आपल्याला माहीत नव्हते की सर्व जीवन मुळात एकच आहे, समुद्रतणसुद्धा आपले दूरचे नातेवाईक आहेत आणि एंथ्रेक्स जिवाणू आपले प्रगत नातेवाईक आहेत.

सजीवांचे ऐक्य व जीवनाची एकता हे प्रायोगिक व अनुभवाधिष्ठित तथ्य आहे.

सर्व सेंद्रिय जीवनाचे कारण एक आणि एकाच प्रकारचे जीवित धागे आहेत, असे जाणणारा एरामस डार्विन या तथ्याच्या अत्यंत जवळ पोहोचला होता की!

जीनोम या जैविक ग्रंथातून साधे निखळ सत्य लिहिले गेले आहे; ते म्हणजे 'जीवनातील एकात्मता, त्याचे सामायिकत्व, आरएनएचे प्राधान्य, या ग्रहावरील आदि जिवांचे रसायनत्व, जिवाणूंचे पूर्वज असलेले एकपेशीय जीव' हे वास्तव!

चार अब्ज वर्षांपूर्वी जीवन कशा पद्धतीने अस्तित्वात आले, प्रकटले, याबद्दल आपल्याकडे जीवाश्म नोंद नाही.

मात्र आपल्याकडे आहे महान जैविक ग्रंथ जीनोम!

तुमच्या छोट्या बोटांच्या पेशींमधली जनुके पहिल्यावहिल्या प्रतिकृती निर्मिक रेणूचे थेट वारस आहेत.

लाखो प्रतींच्या सलग साखळ्यांमधून ते आपल्यापर्यंत आले आहेत.

या प्रतीमधील अंकात्मक संदेश आजही जीवनाच्या प्रारंभी असलेले संघर्षाचे अवशेष धारण करतात.

जर मानवी जीनोम आदि मिश्रणात काय झाले याबद्दल सांगू शकतो, तर त्यानंतरच्या चार अब्ज वर्षांमध्ये अजून काय काय झाले याबद्दल कितीतरी जास्त माहिती त्याच्याकडून मिळेल!

आपल्या शरीरातला जीनोम हा सांकेतिक लिपीमध्ये लिहिलेल्या आपल्या जैविक इतिहासाचा लेखाजोखा आहे.

भाग समाप्त — जीनोममध्ये जतन झालेली जीवनाची कहाणी


संपादकीय तथ्यपडताळणी

खालील पडताळणी मूळ लेखापासून स्वतंत्र आहे. मूळ लेखातील शैली किंवा रूपक बदललेले नाहीत.

१. पृथ्वीचे वय आणि जीवनाची प्राचीनता

स्थिती : अंशतः बरोबर

पृथ्वीचे वय सुमारे ४.५४ अब्ज वर्षे आहे. पृथ्वीवरील सर्वांत प्राचीन जीवनाच्या पुराव्यांबाबत अंदाज साधारण ३.५ अब्ज वर्षे किंवा त्याहून जुना असू शकतो. त्यामुळे “चार अब्ज वर्षे” ही साधारण मांडणी आहे; अचूक वय नाही.

२. Erasmus Darwin आणि “जीवित धागा”

स्थिती : अंशतः बरोबर

Erasmus Darwin यांनी सर्व सजीवांना एका प्राचीन जीवित स्रोताशी जोडणारे विचार व्यक्त केले होते. मात्र उद्धरणाचे अचूक वर्ष, शब्दरचना आणि संदर्भ स्वतंत्रपणे तपासणे आवश्यक आहे.

३. जीवन आणि उष्मागतिकीचा दुसरा नियम

स्थिती : अंशतः बरोबर

सजीव बंदिस्त प्रणाली नसतात. ते ऊर्जा व पदार्थाची देवाणघेवाण करतात आणि त्यामुळे त्यांच्या शरीरात सुव्यवस्था निर्माण व टिकवू शकतात. याचा अर्थ असा नाही की सजीव उष्मागतिकीचा दुसरा नियम “पाळत नाहीत”; उलट ते त्या नियमाच्या चौकटीतच कार्य करतात.

४. Schrödinger आणि “What Is Life?”

स्थिती : निश्चित

Erwin Schrödinger यांनी १९४३मध्ये Dublin येथील Trinity College मध्ये What Is Life? या विषयावर व्याख्याने दिली. त्यांचे पुस्तक १९४४मध्ये प्रसिद्ध झाले. आनुवंशिक माहिती एका “aperiodic crystal” मध्ये साठलेली असू शकते, ही त्यांची महत्त्वाची संकल्पना होती.

५. “Mengeleचा आश्रित व समानधर्मी Schrödinger”

स्थिती : चुकीचे / पुरावा अपुरा

Schrödinger आणि Josef Mengele यांच्यात असा आश्रित-समानधर्मी संबंध असल्याचा विश्वसनीय ऐतिहासिक पुरावा नाही. ही मांडणी तथ्य म्हणून स्वीकारता येत नाही.

६. Oswald Avery आणि DNA

स्थिती : निश्चित, पण कालक्रमात सूक्ष्म दुरुस्ती आवश्यक

Avery, Colin MacLeod आणि Maclyn McCarty यांच्या संशोधनाने DNA हा bacterial transformation करणारा पदार्थ असल्याचे मजबूत पुरावे दिले. त्यांचे प्रसिद्ध संशोधन १९४४मध्ये प्रकाशित झाले. त्यामुळे १९४३चा संदर्भ त्यांच्या प्रयोगांच्या त्या काळातील प्रगतीसाठी असू शकतो; पण निर्णायक प्रकाशन १९४४चे आहे.

७. Wöhler आणि urea

स्थिती : अंशतः बरोबर

Friedrich Wöhler यांनी १८२८मध्ये inorganic starting materials पासून urea तयार केली. मात्र मूळ लेखातील “silver cyanide” हा रासायनिक तपशील चुकीचा आहे; संबंधित अभिक्रियेत silver cyanateचा संदर्भ आहे.

८. Alan Turing आणि Colossus

स्थिती : अंशतः बरोबर

Colossus हे Lorenz cipher-संबंधित जर्मन संदेशांचे विश्लेषण करण्यासाठी वापरले गेले. परंतु Colossusचा मुख्य विकास Tommy Flowers आणि Bletchley Park मधील सहकाऱ्यांनी केला. त्यामुळे “Colossus = Turingचे यंत्र” अशी सरळ मांडणी अचूक नाही.

९. Claude Shannon आणि information–entropy

स्थिती : अंशतः बरोबर

Shannon यांनी information theory मध्ये entropy ही गणितीय संकल्पना विकसित केली. Information entropy आणि thermodynamic entropy यांच्यात खोल संबंध आहेत; मात्र त्या दोन्ही संकल्पना अक्षरशः एकच नाहीत.

१०. RNA World

स्थिती : वादग्रस्त / प्रभावी वैज्ञानिक परिकल्पना

RNA ने DNA आणि protein या दोन्हींपूर्वी महत्त्वाची भूमिका बजावली असावी, ही RNA World hypothesis मधील मध्यवर्ती कल्पना आहे. RNA catalytic कार्य करू शकते याचे प्रयोगात्मक पुरावे आहेत. पण RNA हेच पृथ्वीवरील जीवनाचे निश्चित पहिले स्वयंप्रतिकृती करणारे स्वरूप होते, हे अद्याप सिद्ध झालेले नाही.

११. Thomas Cech आणि Sidney Altman

स्थिती : निश्चित

Thomas Cech आणि Sidney Altman यांनी RNA catalytic activity म्हणजेच ribozymeचे अस्तित्व दाखवले. त्यांच्या कामासाठी १९८९चा रसायनशास्त्रातील Nobel Prize देण्यात आला.

१२. “RNA स्वतःची पूर्ण प्रत स्वतःच बनवते”

स्थिती : अंशतः बरोबर / अतिशयोक्त

काही RNA molecules आणि ribozymes catalytic कार्य करू शकतात. परंतु आजपर्यंत नैसर्गिक परिस्थितीत पूर्णपणे स्वतंत्र, स्वतःची संपूर्ण प्रतिकृती बनवणारे आणि उत्क्रांतीक्षम असे RNA system प्रयोगशाळेत निर्णायकपणे दाखवलेले नाही.

१३. 5S rRNA आणि chromosome 1

स्थिती : अंशतः बरोबर

मानवी genome मध्ये 5S rRNA genes chromosome 1 वर tandem repeatsमध्ये आढळतात. मात्र “मानवी शरीरातील सर्वांत क्रियाशील जनुक” ही मांडणी निश्चित वैज्ञानिक निष्कर्ष म्हणून स्वीकारता येत नाही.

१४. Ribosome DNAचे थेट proteinमध्ये भाषांतर करते

स्थिती : अंशतः बरोबर

Ribosome थेट DNA वाचत नाही. DNAमधील माहिती प्रथम RNA, विशेषतः messenger RNA, मध्ये प्रतिलिखित होते आणि ribosome mRNAचे proteinमध्ये translation करते.

१५. “२२ amino acids”

स्थिती : अंशतः बरोबर

सामान्य genetic code २० प्रमुख amino acids साठी आहे. Selenocysteineला २१वे genetically encoded amino acid मानले जाते; pyrrolysine काही जीवांमध्ये आढळते. त्यामुळे “सर्व प्रथिनांची २२ amino acidsची भाषा” ही सरसकट मांडणी अचूक नाही.

१६. LUCA

स्थिती : निश्चित संकल्पना; तपशील वादग्रस्त

LUCA म्हणजे Last Universal Common Ancestor. आधुनिक जीवनाच्या सार्वत्रिक पूर्वजासाठी ही संकल्पना स्वीकारली जाते. मात्र LUCA एकच व्यक्ती होती की मोठ्या ancestral populationचा भाग होती, ती कुठे राहत होती आणि तिचे स्वरूप कसे होते याबाबत संशोधन सुरू आहे.

१७. LUCA खोल, उष्ण भूगर्भात राहत होती

स्थिती : वादग्रस्त

LUCAच्या संभाव्य वातावरणाबाबत hydrothermal systems आणि इतर वातावरणांची चर्चा होते. मात्र ती निश्चितपणे खोल, अत्यंत उष्ण भूगर्भात राहत होती असे सांगता येत नाही.

१८. १७०°C तापमानातील जिवाणू

स्थिती : चुकीचे/पुरावा अपुरा

ज्ञात सक्रिय जीवनाची कमाल तापमानमर्यादा यापेक्षा बरीच कमी आहे. काही hyperthermophiles अत्यंत उच्च तापमान सहन करतात, परंतु १७०°C वर सक्रियपणे वाढणारे जिवाणू असल्याचा दावा सध्याच्या पुराव्यांनी समर्थित नाही.

१९. Methanogenic organisms आणि natural gas

स्थिती : अंशतः बरोबर

जैविक methane निर्मिती करणारे प्रमुख जीव methanogenic archaea आहेत. त्यांना सरसकट “जिवाणू” म्हणणे तांत्रिकदृष्ट्या अचूक नाही.

२०. Carl Woese आणि communal evolution

स्थिती : अंशतः बरोबर / वादग्रस्त

प्रारंभिक जीवनात horizontal gene transfer मोठ्या प्रमाणावर झाला असावा आणि सुरुवातीचा gene pool आजच्या स्पष्ट species treeपेक्षा अधिक जाळ्यासारखा असावा, ही कल्पना Woese यांच्या विचारांशी संबंधित आहे. मात्र त्यामुळे संपूर्ण जीवसृष्टीला कोणतीही वंशावळ नाही असे म्हणणे अतिशयोक्त ठरते.

२१. “Bacteria आपल्यापेक्षा अधिक विकसित”

स्थिती : वैज्ञानिक अर्थाने चुकीचे / रूपक

Evolutionमध्ये “अधिक विकसित” किंवा “कमी विकसित” अशी सार्वत्रिक शिडी नसते. जिवाणू अत्यंत यशस्वी आणि उत्क्रांतीच्या दृष्टीने प्राचीन आहेत; पण ते मानवांपेक्षा “जास्त विकसित” आहेत असे वैज्ञानिक भाषेत म्हणता येत नाही.

२२. Genetic code

स्थिती : अंशतः बरोबर

Genetic code जवळजवळ सर्व सजीवांमध्ये अत्यंत समान आहे. मात्र तो पूर्णपणे universal नाही. Mitochondrial genomes आणि काही जीवांमध्ये genetic codeचे अपवाद आढळतात.

२३. “GCA = Arginine, GCG = Alanine”

स्थिती : चुकीचे

GCA आणि GCG दोन्ही Alanine साठीचे codons आहेत. Arginineचे standard codons CGU, CGC, CGA, CGG, AGA आणि AGG आहेत.

२४. Genetic codeचा उलगडा १९६०मध्ये

स्थिती : अंशतः बरोबर

Genetic code उलगडण्याची निर्णायक प्रयोगशाळीय प्रगती १९६०च्या दशकात झाली. १९६१मध्ये Nirenberg आणि Matthaei यांनी महत्त्वाचा प्रारंभिक प्रयोग केला; पूर्ण codeच्या उलगड्यात पुढील काही वर्षांत अनेक संशोधकांचे योगदान होते.

२५. सर्व सजीव एकाच जैविक भाषेचा वापर करतात

स्थिती : मुख्यतः निश्चित

Genetic codeची जवळजवळ सार्वत्रिक समानता common ancestryसाठी अत्यंत महत्त्वाचा पुरावा आहे. मात्र “अगदीच एकसारखा” म्हणण्याऐवजी “अत्यंत मोठ्या प्रमाणावर समान, काही अपवादांसह” हे अधिक अचूक आहे.

२६. “Anthrax bacteria आपले प्रगत नातेवाईक”

स्थिती : वैज्ञानिक अर्थाने चुकीचे

Bacillus anthracis आणि मानव दोघेही दूरच्या समान पूर्वजापासून उत्क्रांत झाले आहेत. मात्र कोणताही आधुनिक जीव दुसऱ्यापेक्षा “प्रगत” असा evolutionary ladderवर ठेवता येत नाही.

२७. Genome हा जैविक इतिहासाचा लेखाजोखा

स्थिती : अंशतः बरोबर

Genomeमध्ये उत्क्रांतीच्या इतिहासाच्या अनेक खुणा साठलेल्या आहेत. मात्र तो पूर्ण आणि थेट इतिहासग्रंथ नाही. Mutation, gene loss, duplication, horizontal gene transfer आणि इतर प्रक्रियांमुळे इतिहास गुंतागुंतीचा होतो.


संदर्भ व स्रोत

ऑनलाइन मूळ स्रोत:

१. Charles Darwin Online — The Voyage of the Beagle

२. Charles Darwin Online — On the Origin of Species

३. Erwin Schrödinger — What Is Life?

४. Avery, MacLeod & McCarty — Studies on the chemical nature of the substance inducing transformation of pneumococcal types

५. Nobel Prize — Thomas Cech आणि Sidney Altman

६. National Center for Biotechnology Information (NCBI) — Genetic Code

७. National Center for Biotechnology Information (NCBI) — Human Genome / Chromosome 1

८. Bletchley Park — Colossus आणि wartime codebreaking

९. Claude Shannon — A Mathematical Theory of Communication

१०. Carl Woese — evolutionary history आणि horizontal gene transfer संबंधी संशोधन


ऐतिहासिक संदर्भभूमी

जीवनाच्या उत्पत्तीचा प्रश्न हा जीवशास्त्र, रसायनशास्त्र, भूविज्ञान आणि उत्क्रांतीशास्त्र यांच्या सीमेवर उभा असलेला प्रश्न आहे.

आजच्या विज्ञानानुसार DNA, RNA आणि proteins हे परस्परांशी अत्यंत गुंतागुंतीने जोडलेले आहेत. DNAमध्ये माहिती साठते; RNA अनेक प्रकारच्या संदेशवहन व catalytic कार्यांमध्ये सहभागी होते; आणि proteins पेशीतील असंख्य रासायनिक प्रक्रिया पार पाडतात.

RNA World ही कल्पना या “आधी काय?” या प्रश्नाचे एक प्रभावी उत्तर देते. RNAमध्ये माहिती साठवण्याची आणि catalytic कार्य करण्याची दोन्ही क्षमता असू शकते. त्यामुळे सुरुवातीच्या जीवनात RNAने मध्यवर्ती भूमिका बजावली असावी, अशी शक्यता मांडली जाते.

परंतु जीवनाची पहिली सुरुवात नेमकी कोणत्या रेणूपासून झाली, त्या वेळी वातावरण कसे होते आणि पहिली स्वयंप्रतिकृती निर्माण करणारी प्रणाली कशी तयार झाली, याबाबत अजूनही अनेक प्रश्न अनुत्तरित आहेत.

LUCA ही संकल्पना त्याहून पुढची पायरी आहे. LUCA ही “पहिली सजीव पेशी” असणे आवश्यक नाही; ती आजच्या सर्व ज्ञात जीवनाच्या सार्वत्रिक पूर्वजाशी संबंधित संकल्पना आहे.

जीनोममधील समान genetic code, समान मूलभूत जैवरासायनिक प्रक्रिया आणि DNA/RNA/protein यंत्रणेतील समानता या सर्व गोष्टी जीवनाच्या खोल सामायिक इतिहासाकडे निर्देश करतात.


काय निश्चित? काय वादग्रस्त?

निश्चित

  • DNA आनुवंशिक माहिती साठवते.

  • RNAचे अनेक जैविक आणि catalytic कार्यांमध्ये महत्त्व आहे.

  • Ribosome हे RNA आणि proteinsचे अत्यंत महत्त्वाचे molecular machine आहे.

  • Genetic code जवळजवळ सर्व जीवनात मोठ्या प्रमाणावर समान आहे.

  • सर्व आधुनिक जीवांमध्ये खोल evolutionary संबंध आहेत.

  • LUCA ही आधुनिक जीवसृष्टीच्या सार्वत्रिक पूर्वजाची वैज्ञानिक संकल्पना आहे.

  • Genomeमध्ये उत्क्रांतीच्या इतिहासाच्या महत्त्वपूर्ण खुणा आढळतात.

अंशतः बरोबर

  • जीवनाला “माहिती” म्हणून पाहणे.

  • DNA–RNA–protein यांना माहितीच्या प्रवाहाच्या रूपात पाहणे.

  • LUCAला अत्यंत प्राचीन पूर्वज म्हणून पाहणे.

  • Genomeला जैविक इतिहासाचा लेखाजोखा म्हणणे.

वादग्रस्त

  • RNA हेच पृथ्वीवरील जीवनाचे पहिले स्वरूप होते.

  • LUCA नेमकी कुठे राहत होती.

  • प्रारंभिक जीवन अत्यंत उष्ण वातावरणातच होते.

  • प्रारंभिक जीवनात horizontal gene transfer किती व्यापक होता.

  • LUCA एकच स्वतंत्र जीव होती की मोठ्या ancestral populationचा भाग होती.

चुकीचे किंवा गंभीर दुरुस्ती आवश्यक

  • GCAला Arginine म्हणणे चुकीचे आहे.

  • Schrödingerला Mengeleचा आश्रित/समानधर्मी म्हणण्यास ऐतिहासिक आधार नाही.

  • Colossusचे श्रेय थेट Turingला देणे अचूक नाही.

  • Wöhlerच्या प्रयोगातील “silver cyanide” हा रासायनिक तपशील चुकीचा आहे.

  • १७०°C वर सक्रिय जिवाणू असल्याचा दावा सध्याच्या पुराव्यांशी जुळत नाही.

  • Anthrax bacteriaना मानवाचे “प्रगत नातेवाईक” म्हणणे वैज्ञानिकदृष्ट्या अयोग्य आहे.


9/15/26

भाग 3 — डीएनए, माहिती आणि जीवनाचे रहस्य Part 3 — DNA, Information and the Mystery of Life 

भाग ३ — आरएनए जग आणि लुकाचा प्रवास

Part 3 — The RNA World and the Journey to LUCA

१९४३मध्ये बेलचले, ब्रिटनमध्ये एक हुशार गणितज्ञ अ‍ॅलन ट्युरिंग त्याच्या अत्यंत भेदक अंतर्दृष्टीचे प्रत्यक्ष वास्तवात अवतरणे अनुभवत होता.

त्याचे म्हणणे असे होते की, अंकांनी अंकाची गणना होते. त्याच्या या तत्त्वावर आधारित कोलोसस नावाचा एक संगणक जर्मन सैन्याच्या लॉरेनट्झ विसंकेती यंत्राचे संदेश उलगडण्यासाठी बनविला होता.

रूपभेदयोग्य वा परिवर्तनीय क्रमादेश (प्रोग्राम) असलेले 'कोलोसस' एक जागतिक यंत्र होते. त्या वेळी जीवनाचं रहस्य आणि हे यंत्र यांच्या संबंधाबद्दल कोणालाही कल्पना नव्हती. मात्र ट्युरिंग त्यातल्या त्यात जीवन रहस्याच्या जवळ पोहोचला असावा.

आनुवंशिकता ही रूपभेदयोग्य असा संग्रहित क्रमादेश आहे, आणि चयापचय हे सार्वत्रिक यंत्र आहे. यांना जोडणारा दुवा म्हणजे संकेत (कोड), एक अमूर्त संदेश आहे. हा संदेश एका रासायनिक, भौतिक वा अपदार्थिक रूपातही समाविष्ट होऊन अवतीर्ण होतो. त्याचे रहस्य म्हणजे तो स्वतःची प्रत स्वतःच तयार करू शकतो.

या जगातील संसाधने वापरून स्वतःचे पुनरुत्पादन करू शकणारे काहीही 'जिवंत' मानले जाते. या काहीही जिवंत असलेल्यांचे स्वरूप म्हणजे अंकात्मक संदेश, एक अंक, एक लिपी, एक शब्द असे असू शकते.

क्लाइड शेनॉन नावाची एक शांत, एकांतप्रिय हुशार व्यक्ती न्यूजर्सीमधील प्रिंसटनमध्ये, याच वेळी काही काळापूर्वी मनात आलेल्या एका कल्पनेवर विचार करीत होती.

ही कल्पना काय होती बरे? ती अशी होती की, माहिती आणि अपक्षय या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत आणि दोन्हींचा संबंध हा ऊर्जेशी आहे.

कमी अपक्षय असलेल्या यंत्रणेत जास्त माहिती साठवलेली असते. वाफेच्या इंजिनामध्ये भरपूर माहिती सामग्री असल्यामुळे ते ज्वलन होणाऱ्या कोळशापासून मिळणाऱ्या ऊर्जेला जुंपून तिचे रूपांतर परिभ्रमण गतीमध्ये करू शकते.

त्याचप्रमाणे मानवी शरीरही कार्य करते. शेनॉनच्या मेंदूमध्ये अॅरिस्टॉटलची माहिती आणि न्यूटनचे भौतिकशास्त्र यांची गळाभेट झाली होती.

ट्युरिंगप्रमाणेच शेनॉननेही जीवशास्त्राबद्दल विचार केला नव्हता. परंतु जीवन वा जिवंतपणा, म्हणजे काय? या प्रश्नासंबंधीची त्याची अंतर्दृष्टी जास्त सयुक्तिक होती. जीवन म्हणजे डीएनएमध्ये लिहिलेली अंकात्मक माहितीच आहे.

जीवनाच्या उत्पत्तीच्या अगदी सुरुवातीला जो आदि शब्द अवतरला होता, तो डीएनए नव्हता. जीवन थोडे स्थिरस्थावर झाल्यावर श्रमाची विभागणी दोन विभिन्न कार्यामध्ये झाली.

एक म्हणजे रासायनिक कार्य (चयापचय) आणि दुसरे म्हणजे माहिती संग्रहविषयक कार्य (पुनरुत्पादन). या टप्प्यानंतरच डीएनएचे आगमन झाले.

मात्र डीएनएमध्ये जी शब्दांची नोंद असते, ती तंतोतंतपणे अनेक युगांमधून वर्तमानात संक्रमित झाली.

सूक्ष्मदर्शक यंत्राच्या खाली मानवाच्या डिंबामधील केंद्रक ठेवला आहे, अशी कल्पना करा. तुम्हाला शक्य असल्यास सर्वांत मोठे डाव्या बाजूला व सर्वांत लहान उजव्या बाजूला अशा आकारमानाप्रमाणे तेवीस गुणसूत्रांची मांडणी करा; सर्वांत मोठ्या गुणसूत्राला गुणसूत्र १, हे नाव पूर्णतः सहजपणे व अहेतुकपणे दिले गेले आहे.

ही गुणसूत्रे भिंगाच्या साह्याने जवळ आणल्यास प्रत्येक गुणसूत्राला एक लांबट व एक छोटी भुजा असल्याचे दिसून येईल. एक चिमूटभर आकाराच्या बिंदूने ते एकमेकांपासून अलग होतात. या बिंदूला सेंट्रोमियर असे म्हणतात.

त्याच्या नजीक १२० अक्षरांचा अनुक्रम दिसेल, As, Cs, Gs व Ts यांचा! पुन्हा पुन्हा पुनरावृत्तीत होणारा. दोन पुनरावृत्तींमध्ये यादृच्छिक मजकुराचा भाग असतो.

परंतु १२० अक्षरांचा परिच्छेद मात्र ओळखीच्या संगीतातल्या धुनीसारखा पुन्हा पुन्हा येत राहतो, शंभरपेक्षा जास्त वेळा. हा छोटा परिच्छेद इतक्या निकट असतो की आपल्याला मूळ शब्दाचे पडसाद ऐकू येऊ शकतात.

हा परिच्छेद म्हणजे एक छोटे जनुकच. हे जनुक बहुदा मानवी शरीरातील सर्वांत क्रियाशील जनुक असावे. याची एकशेवीस अक्षरे अव्याहतपणे छोट्या आरएनएच्या तंतूमध्ये छायाप्रतीत होतात. या प्रतीला 5S आरएनए म्हणतात.

प्रथिनाच्या गुच्छाबरोबर आणि इतर आरएनएच्या बरोबर या आरएनएचा संयोग होऊन एक निगुतीने विणलेले, एकत्र गुंफलेले रायबोसोम नावाचे यंत्र तयार होते.

त्याचे कार्य म्हणजे डीएनएमधील पाककृतीचे भाषांतर प्रथिनामध्ये करणे. (आणि प्रथिने डीएनएला स्वतःची प्रतिकृती करण्याची क्षमता प्रदान करतात).

सॅम्युल बटलरच्या शब्दांत सांगायचे तर, एक प्रथिन म्हणजे एका जनुकाचा दुसरे जनुक तयार करण्याचा मार्ग, तर एक जनुक म्हणजे एका प्रथिनाचे दुसरे प्रथिन तयार करण्याचा मार्ग होय.

स्वयंपाकाला पाककृतीची गरज असते, आणि पाककृतीला स्वयंपाकी लागतो! जीवनामध्ये प्रथिन आणि डीएनए या दोन प्रकारच्या रसायनांच्या परस्परक्रियेचा खेळ चालू असतो.

रसायनत्व, जिवंतपणा, श्वासोच्छ्वास, चयापचय आणि वर्तन या सर्वांचे प्रतिनिधित्व प्रथिने करतात. जीवशास्त्रीय भाषेत यालाच दृश्यरूप (फिनोटाइप) म्हणतात.

तर माहिती, पुनरुत्पादन, प्रजनन व समागम यांचे प्रतिनिधित्व डीएनए रेणू करतो. जीवशास्त्रज्ञ याला वंशप्रकृती (जिनोटाइप) म्हणतात.

यातील कोणी एक दुसऱ्याशिवाय अस्तित्वात असू शकत नाही. हे आधी कोंबडी का आधी अंडे? (डिंब) या प्रसिद्ध कोड्यासारखे आहे. आधी डीएनए का आधी प्रथिन?

डीएनए हा एक हतबल, निष्क्रिय असा, एकही रासायनिक क्रिया उत्प्रेरित करीत नसणारा गणिती तुकडा असल्याने, तो सर्वप्रथम अस्तित्वात येणारा रेणू नसणार.

पण प्रथिन रेणूही तसा नसणार, कारण तो तर एक निखळ रसायन असून स्वतःची हुबेहूब प्रत तयार करण्यास असमर्थ आहे.

डीएनएने प्रथिनांचा किंवा प्रथिनांनी डीएनएचा शोध लावला असणे अशक्य वाटते. जर शब्दांनी जीवनाच्या धाग्यावर त्यांच्या पुसटशा खुणा मागे ठेवल्या नसत्या, तर हे गोंधळात टाकणारे कोडे सुटलेच नसते.

आज आपल्याला माहीत आहे की अंड्याचे आगमन कोंबडीच्या फार आधी झालेले आहे. (सर्व पक्ष्यांच्या आणि सरपटणाऱ्या प्राण्यांचे पूर्वज अंडी घालत होते.) आरएनए प्रथिनांच्या पूर्वी आल्याचे जास्तीत जास्त पुरावे मिळत आहेत.

डीएनए व प्रथिने या दोन जीवरेणू जगताला जोडणारा दुवा आहे, आरएनए जीवरेणू!

डीएनएच्या मुळाक्षरातील संदेशाचे भाषांतर प्रथिनांच्या मुळाक्षरांमध्ये करण्यासाठी आरएनएचे प्रामुख्याने उपयोजन केले जाते.

परंतु ज्या पद्धतीने त्यांचे वर्तन घडते, त्यावरून प्रथिने व डीएनए या दोन्ही रेणूंचाही पूर्वज आरएनए असावा यात तिळमात्र शंका उरत नाही.

डीएनए म्हणजे दिल्ली (राजधानी) असेल तर आरएनए म्हणजे भारत (देश) आहे.

सुरुवातीला ज्या आदि शब्दाबद्दल आपण बोलत होतो तो शब्द आरएनए आहे.

आरएनएच्या (प्रथिन व डीएनएपेक्षाच्या) प्राधान्यक्रमामुळे आणि प्राथमिकतेमुळे या रेणूने काही छोट्या खुणा मागे ठेवल्या आहेत.

आजही अप्रत्यक्षपणे डीएनएमधील घटक आरएनएमधल्या घटकांमध्ये फेरबदल करून तयार केले जातात. शिवाय डीएनएमधील T अक्षरे आरएनएमधील U अक्षरांपासून बनलेली आहेत.

बरीचशी आधुनिक विकरे जरी प्रथिनांची बनलेली असली, तरी त्यांच्या कार्यप्रवणतेसाठी ती आरएनएवर अवलंबून असतात.

याशिवाय कुणाच्याही साहाय्याशिवाय आरएनए स्वतःची प्रत तयार करू शकतात. (जे की डीएनए व प्रथिने करण्यास असमर्थ आहेत.)

त्यांच्यासाठी योग्य घटकांचा पुरवठा केल्यास ते घटकांना एकत्रित बांधून त्यापासून एक संदेश तयार करतील.

जर आपण पेशीच्या अंतरंगात नजर टाकली, तर आपल्याला दिसेल की सर्वप्रथम मूलभूत कार्यांसाठी आरएनए असणं गरजेचं आहे.

जनुकापासून आरएनएच्या स्वरूपात असलेला संदेश कोण घेते? तर त्यावर अवलंबित असलेले विकर!

संदेशवाहक (मेसेंजर) आरएनए तो संदेश घेऊन आरएनए व प्रथिनांनी बनलेल्या रायबोसोम या यंत्राजवळ जातो. येथे संदेशाचे प्रथिनांच्या भाषेत भाषांतर होते.

यासाठी संक्रमक (ट्रान्सफर) आरएनए हा दुभाषी लागतो. तो प्रथिनांच्या भाषेतील मुळाक्षरे म्हणजे अमिनो आम्ल हेरून त्यांना रायबोसोम या प्रथिने बनवणाऱ्या जागेवर आणतो.

या सर्व घटकांच्या जनुकातील संदेशाचा (ज्याची मुळाक्षरे A, G, C वा आहेत) प्रथिनांच्या (ज्याची मुळाक्षरे बावीस प्रकारची अमिनो आम्ल आहेत) भाषेत भाषांतर होते.

यापलीकडे आरएनए एक उत्प्रेरक म्हणूनही कार्य करू शकतो (जे डीएनए करू शकत नाही); जसे की दुसऱ्या आरएनएसहित इतर रेणूंना दुभंगणे, तसेच त्यांना जोडणे.

आरएनए या रेणूंचे विभाजन करू शकतो, त्यांची टोके एकत्र बांधू शकतो, स्वतःचे काही बांधणी ठोकळे वा ठसे बनवू शकतो आणि आरएनएची साखळी वाढवू शकतो.

तो तर स्वतःवरच कृती करून काही मजकुरांचा तुकडा तोडून पुन्हा दोन टोके सांधूही शकतो.

१९८०च्या सुरुवातीला आरएनएच्या या लक्षणीय गुणधर्माचा शोध (थॉमस सेच व सिडने ऑल्टमन) लागल्यामुळे जीवनाच्या उत्पत्तीसंबंधीच्या आकलनाची आपली दृष्टीच बदलली.

आता अशी शक्यता वाटत आहे की प्रारंभिक जनुक (Ur जनुक) म्हणजे एक हुबेहूब प्रतिनिर्मीक उत्प्रेरक (रेप्लिकेटर कॅटलीस्ट) असा संयुक्त रेणू असावा.

हा रेणू म्हणजे आदि शब्द, जो भोवतालची रसायने वापरून स्वतःच्या प्रती निर्माण करीत होता. हे आदि जनुक आरएनएचे बनले असावे!

आरएनएच्या रेणूच्या क्रिया उत्प्रेरित करण्याच्या क्षमतेवर आधारित यादृच्छिकरीत्या पुन्हा पुन्हा निवड करून (परीक्षानळीमध्ये) आरंभापासून उदय व विकास घडवून आणणे शक्य होईल! म्हणजेच जवळजवळ जिवाच्या उत्पत्तीचे पुन्हा केलेले सादरीकरणच!

सर्वांत आश्चर्यकारक परिणाम म्हणजे या कृत्रिम आरएनए रेणूमध्ये असलेल्या मजकुराच्या एका पसरलेल्या भागात आणि रायबोसोममधील आरएनएवरील मजकुरात, या दोन्हींमध्ये विलक्षण साम्य आहे (जसे की गुणसूत्र एकवरील ५ जनुक)!

चार अब्ज वर्षांपूर्वी (जेव्हा या विश्वाचे वय फक्त १० अब्ज वर्ष होते) पृथ्वीचा नुकताच जन्म झाला होता; तेव्हा आदि डायनासोर, आदि मासे, आदि कीटक, आदि वनस्पती, आदि कवक, आदि जिवाणू या कुणाच्याही पूर्वी आरएनएचे जग असावे.

आपल्याला हे रायबो जीव (आरएनएचे) कसे दिसत असावेत हे माहीत नाही. आपण जीवरासायनिक दृष्ट्या ते जिवंत राहण्यासाठी काय करत असावेत, याचा फक्त अंदाज बांधू शकतो.

त्यांच्याही आधी काय व कोण सजीव असावेत हे आपल्याला ज्ञात नाही. आजच्या सजीवांमध्ये असणाऱ्या आरएनएच्या कार्याच्या हाती असलेल्या धाग्यादोऱ्यावरून आपण त्यांच्या एकेकाळच्या अस्तित्वाची खात्री मात्र जरूर देऊ शकतो.

भाग समाप्त — आदि शब्दापासून आरएनए जगापर्यंत


9/13/26

भाग २ — डीएनए, माहिती आणि जीवनाचे रहस्य Part 2 — DNA, Information and the Mystery of Life

डीएनएचा द्विसर्पिल धागा म्हणजे एक माहिती संचय आहे. यामधील संदेश हा रसायनांच्या सांकेतिक लिपीत लिहिलेला असतो. एक रसायन रेणू म्हणजे एक अक्षर समजा. आपण इंग्रजीमध्ये लिहितो तशाच प्रकारे ही आनुवंशिक सांकेतिक लिपी एकरेषीय भाषा आहे.

इंग्रजी भाषेमध्ये असते तसेच या भाषेतही प्रत्येक अक्षर तेवढेच महत्त्वाचे आहे आणि या अर्थाने ही भाषा इंग्रजीसारखीच अंकात्मक (डिजिटल) आहे. विशेष म्हणजे ही डीएनएची भाषा इंग्रजीपेक्षा खूपच सुलभ आहे, कारण या भाषेत केवळ चारच मुळाक्षरे आहेत; ती म्हणजे A, C, G, T.

आज आपल्याला ज्ञात झाले आहे की जनुके म्हणजे एक प्रकारच्या सांकेतिक पाककृती आहेत. परंतु फार कमी जणांनी असे अनुमान केले होते. विसाव्या शतकाच्या पहिल्या अर्धशतकात जनुके म्हणजे काय, हा गाजलेला प्रश्न अनुत्तरित राहिला होता.

आपण आता जरा मागे जाऊ या. डीएनएच्या सममित (सीमेट्रिकल) रचनेचा शोध लागलेल्या वर्षात म्हणजे १९५३मध्ये, नाहीतर त्यामागे दहा वर्षे म्हणजे १९४३ पर्यंत जाऊ या.

दहा वर्षानंतर जे काही जण हा रहस्यभेद करण्यासाठी झटले ते १९४३मध्ये वेगळ्या प्रकारच्या कामात गुंतले होते.

डीएनएचा शोध लावणारा एक जण फ्रेन्सीस क्रिक गुंतला होता, 'पोर्ट माऊथ' येथील खाणींच्या आकृतिबंधावर काम करण्यात. तर दुसरा 'जेम्स वॅटसन' वयाच्या पंधराव्या वर्षात पदवीपूर्व अभ्यासक्रमासाठी शिकागो विद्यापीठात नाव नोंदवित होता. त्याने स्वतःचे आयुष्य पक्षिशास्त्रासाठी समर्पित करायचा निश्चय केला होता.

तर तिसरा 'माऊरीस विलकीन्स' अमेरिकेमध्ये अणुबॉम्बची रचना करण्यासाठी सहाय्य करीत होता. चौथी 'रोझलिंड फ्रैंकलिन' ब्रिटिश सरकारसाठी कोळशाच्या संरचनेचा अभ्यास करीत होती.

१९४३मध्ये 'ऑशवित्झ' येथे 'जोसेफे मेंगल' एका जुळ्यावर प्रयोग करीत होता. तो अनुवंशशास्त्र समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत होता. परंतु त्याचे सुप्रजननशास्त्र विषयक (युजेनिक्स) प्रयोग मात्र खऱ्या ज्ञानप्रकाशाचा मार्ग नाही, असे लक्षात येते. मेंगलचे निष्कर्ष भविष्यातील वैज्ञानिकांसाठी कुचकामी ठरतील.

डब्लिनमध्ये याच सुमारास मेंगलचा आश्रित व समानधर्मी इरविन श्रोडिंजर हा ट्रिनिटी महाविद्यालयात जीवन म्हणजे काय? यावरील व्याख्यान मालिकेचा प्रारंभ करीत होता.

त्याला ज्ञात होते की, गुणसूत्रात जीवनाचे रहस्य दडलेले आहे. परंतु ते कशा प्रकारे, कोणत्या स्वरूपात अस्तित्वात आहे, ते मात्र त्याला समजून येत नव्हते.

त्याच्या मते गुणसूत्रांमध्ये एक प्रकारची सांकेतिक लिपी आहे, जिच्यामध्ये एका व्यक्तीचा संपूर्ण वाढीची आणि तिच्या परिपक्व अवस्थेमधील कार्याची संपूर्ण पद्धती साठवलेली आहे.

तो म्हणतो की डीएनए हा एक मोठा रेणू असू शकतो; परंतु आनुवंशिकतेचा संदेश व माहिती साठवण्यासाठी तो फारच छोटा ठरेल.

क्रिक, वॉटसन, विलकीन्स व फ्रैंक्लिन यासारख्या वैज्ञानिकांच्या पिढीला गुणसूत्राच्या अंतरंगाचे हे यथार्थ सूचन प्रेरणादायी ठरले. या प्रेरणेमुळे अत्यंत कठीण समस्येचे धागेदोरे हाती लागत होते.

परंतु उत्तराच्या बऱ्याच जवळ येत असताना श्रोडिंजर मात्र हा मार्ग सोडून दुसरीकडे उत्तर शोधताना दिसतो. त्याला वाटत होते की त्याच्या आवडत्या पुंज (क्वांटम) सिद्धांतामध्ये रेणूंची आनुवंशिकता धारण करण्याच्या क्षमतेचे उत्तर दडलेले आहे.

त्याच्या या प्रकारचा पाठपुरावा करण्यातून काहीच निष्पन्न झाले नाही. कारण जीवनाच्या रहस्याचा आणि पुंज स्थितीचा अन्योन्य संबंध नाही. या रहस्याचा भेद मुळात पदार्थविज्ञानाकडून होणे शक्य नाही.

त्याच वेळी न्यूयॉर्कमध्ये एक सहासष्ट वर्षांचा कॅनेडियन वैज्ञानिक ओसवाल्ड आयव्हरी कशात गुंतला होता?

डीएनए रेणू हे आनुवंशिकतेचे रासायनिक प्रकटीकरण आहे, हे त्याने ओळखले होते. ते निर्विवादपणे सिद्ध करू शकणाऱ्या प्रयोगांवर तो शेवटचा हात फिरवीत होता.

केवळ साधे रासायनिक द्रव्य शोधून न्यूमोनियाच्या निष्प्रभ, निरुपद्रवी जिवाणूंना रोगकारक जिवाणूंमध्ये रूपांतरित करता येते, हे त्याने अनेक कल्पक प्रयोगांती सिद्ध केलेच होते.

१९४३मध्ये त्याने हा बदल घडविणारा पदार्थ जेव्हा शुद्ध केला, तेव्हा तो डीएनए आहे या निष्कर्षापर्यंत तो आला.

परंतु त्याने हा निष्कर्ष प्रसिद्ध करताना इतक्या सावध भाषेत मांडला की खूप नंतरच्या काळापर्यंतही शास्त्रज्ञांकडून त्याची दखल घेतली नाही.

त्याच्या भावाला, रॉयला त्याने लिहिलेल्या पत्रात (१९४३) तो लिहितो, 'जर आपण बरोबर असू, (अर्थात त्या वेळी सिद्ध झाले नव्हते) तर जीवरासायनिक क्रिया व पेशींची वैशिष्ट्ये ठरवण्यामध्ये केंद्राम्ल (न्यूक्लिक अॅसिड) हे केवळ संरचनात्मक दृष्ट्या महत्त्वाचे नसून, कार्यात्मक दृष्टीनेही सक्रिय पदार्थ ठरतात.'

आणि मग पुढे जाऊन याचा अर्थ असा होतो की एखाद्या ज्ञात रासायनिक पदार्थांद्वारे पेशीमध्ये अपेक्षित व आनुवंशकीय बदल प्रवृत्त करणे शक्य आहे.

आयव्हरी रहस्यभेदापर्यंत जवळजवळ पोहोचला होता. पण अजूनही तो रासायनिक मार्गावरच विचार करीत होता.

१६४८मध्ये जॉन बापटिस्ट वॅन हेलमॉन्टसुद्धा अशाच प्रकारचा अंदाज बांधत म्हणाला होता की, सर्व जीवन एक रसायनतत्त्व आहे.

जेव्हा फेड्रीच व्होलरने अमोनियम क्लोराईड व सिल्वर साईनाइड यापासून कृत्रिम युरिया बनवली, तेव्हा तो उद्गारला की काही सजीवता तर नक्कीच रसायनतत्त्वांची बनलेली आहे!

यापूर्वी युरिया हा रासायनिक पदार्थ फक्त सजीवांमधील तयार होत होता. या प्रयोगाने रासायनिक व जैविक जगांना विभागणाऱ्या आत्तापर्यंतच्या पवित्र समजुतीला धक्का दिला.

फुटबॉल म्हणजे पदार्थविज्ञान तसेच जीवन म्हणजे रसायनशास्त्र असे म्हणणे जरी खरे असले, तरी त्यात एक रुक्षपणा जाणवतो.

जीवन खरंतर ढोबळ अनुमानाने तीन अणूंचे रसायन आहे. हे अणू म्हणजे हायड्रोजन, कार्बन आणि ऑक्सिजन (प्राणवायू), जे एकमेकांशी जोडून सजीवांतील ९८% अणू रेणू बनवितात.

डीएनएमध्ये असे काय आहे की ज्यामुळे या जीवरेणू आनुवंशिक गुणधर्म धारण करू शकेल, याची कल्पना आयव्हरी करू शकला नाही. अर्थात याचे उत्तर रसायनशास्त्र देऊ शकणार नव्हतेच.

भाग समाप्त — डीएनएच्या माहितीचा शोध